Oczami Chloe:
*godzine później*
Siedziałam przy barze, właśnie zamawiałam 4 kieliszek. Stella znalazła niedawno nowego chłopaka na noc. Zaśmiałam się głupkowato i wypiłam zawartość kieliszka. Wstałam kiwając się na boki. Trudno jest chodzić gdy jest się napitym. Postanowiłam iść potańczyć bo chyba nic lepszego do roboty nie mam. Usłyszałam w głośnikach piosenkę w stylu Bruno Mars'a. Ale to nie te czasy. Zmierzyłam wzrokiem całą salę w poszukiwaniu kogoś z kim mogłabym się zabawić. W kącie zobaczyłam jakiegoś młodego chłopaka, czarna kurtka i full cap, też czarny. Może to partia na dzisiaj? Podeszłam do tajemniczego chłopaka. Nie widziałam jego twarzy, miał ją schyloną w dół jakby nad czymś myślał. Chwilę później byłam już przed nim wystarczająco. Kiedy wstał myślałam że poprosi mnie do tańca, bądź zaproponuje drinka. Lecz tak się nie stało. Chłopak, którego twarzy nadal nie zauważyłam wyminął mnie ale w ostatniej chwili cofnął się i otarł ustami o moje ucho. Zagryzłam wargę czując jego dotyk. Dreszcz przebiegł po moim ciele. To nie trwało długo. Oderwał się od mojego ucha po czym znowu otarł o nie wiedząc zapewne jak zareagowałam poprzednim razem. Był taki delikatny i subtelny. Zanim jednak uciekł mi z pola widzenia usłyszałam jeszcze jego cichy szept.
-Jesteś w niebezpieczeństwie, uciekaj, teraz.- to brzmiało jak rozkaz. Ale nie znałam go. Może tak sobie żarty ze mnie robi? Fakt, troche mnie to zaniepokoiło ale alkohol w mojej krwi nie pozwolił mi przejmować się tym więc ponownie zapominając o całej akcji poszłam na górę do łazienki. Stelli dalej nie widziałam. Ale to nic, umie sobie poradzić z różnego typu chłopakami. Szłam w strone drzwi od łazienki. W tle zauważyłam cień a obok niego osobę, ciemne ubranie. Uśmiechnęłam się cwaniacko myśląc że to ten chłopak z dołu. A czemu myśląc? Bo to rozwijało się dalej. Już po chwili byłam przyciśnięta do ściany mocno przez szorstkie ręce. Poczułam oddech w okolicach mojego dekoldu. To nie było to samo co wcześniej. To jest coś odrażającego, nieprzyjemnego bardziej. To wszystko przypomina mi scenę jednego z filmów które oglądałam. Te dziwne przemyślenia nie trwały długo, ponieważ zanim się zorientowałam chłopak zaczął ściągać, znaczy nie. Poprawka, on zaczął zdzierać ze mnie ubranie. I właśnie wtedy ożywiła się u mnie jedna z tych komórek mózgu która pozwoliła mi myśleć racjonalnie nawet gdy byłabym w stanie oddać swoją cnotę przypadkowemu chłopakowi z dyskoteki. W sumie nie wiedziałam czego on chce. Kiedy zrzucił moją sukienkę myślałam że zaraz zdejmie reszte ubrania, ale tak się nie stało. Poczułam tylko coś metalowego przyciśniętego do mojej klatki piersiowej. Spojrzałam w dół i zobaczyłam czarny pistolet. Pierwsze co mi przyszło do głowy to to że on to jakiś dzieciak który bawi się zabawkami, ale potem przypomniałam sobie słowa tajemniczego chłopaka z dołu. Wydawał się taki znajomy a zarazem taki spokojny. Nie wiedziałam co robić. Ruszyć się? Stać tam i czekać na śmierć? W oddali zobaczyłam jakąś postać. Może ten ktoś mnie uratuje?
-Czego ode mnie chcesz?- zapytałam, trzęsąc się ze strachu. Ciesze się że głos mi nie zadrżał.
-Masz coś co należy do mnie- wskazał moją ręke. Wisiała na niej czarna bransoletka. Nie oddam jej nikomu. O nie.
-Dostałam ją od brata nie mogę ci jej oddać- powiedziałam trochę pewniej niż wcześniej.
-Czyli on sprowadził na ciebie niebezpieczeństwo bo jak mi jej nie dasz to..
-To co?- ktoś mu przerwał. Znałam tem głos. Dopiero kiedy wyjrzałam za ramienia tego chłopaka zobaczyłam twarz blondyna bez czapki. To on, tylko bez czapki. Jest taki znajomy, może gdzieś go widziałam już. Mężczyzna stojący przede mną odwrócił się i od razu upuścił pistolet obok mojej nogi. Odetchnęłam z ulgą bo nie dotknął on mojej nogi. Chłopak wyjął z tylnej kieszeni swoją broń (czyt. pistolet) i wymierzył w mężczyznę.
-Ty i twój Logan, lepiej się do niej nie zbliżajcie- i usłyszałam strzał. Nie wiedziałam z której on padł strony, ale zaraz po tym wszędzie była krew. Wzdrygnęłam się i powoli zaczęłam osuwać się po ścianie. Usłyszałam tylko jeszcze.
-Chloe..- i już zamknęłam swoje powieki.
Oczami Richa:
Zemdlała. Chloe, zemdlała. Co ja mam zrobić? Wziąłem ją na ręce i napisałem smsa żeby któryś przyszedł tu i to posprzątał. Wyniosłem szybko dziewczynę z budynku upewniając się że nic jej nie grozi i zawiozłem ją do domu, w jej torbie znalazłem klucze. Rozeznany byłem już tutaj więc bez problemu znalazłem jej pokój. Delikatnie położyłem ją na łóżku. Niedługo się obudzi. Na pewno.
A tym czasem w Hul:
Dziewczyna zaczęła ubierać swoją granatową spódniczkę i już po chwili wyszła z malutkiej sypialni. Poszła na dół w poszukiwaniu swojej przyjaciółki lecz na marne, ponieważ nie dostrzegła jej. Wyjęła swój telefon z torebki i wybrała numer do Amy. Zaniepokoiła się kiedy ona nie odebrała. Pędem ruszyła w kierunku drzwi. Może i była pijana ale myślała czysto. Wyszła z klubu w którym dopiero była i zamówiła taksówkę. Kiedy mężczyzna jakiś czas później dojechał w określone miejsce, ona mu zapłaciła po czym opuściła żółte auto i poszła w strone znanego jej domu. Zmarszczyła brwi zauważając czarny samochód na podjeździe i w duchu myślała że to jednak ktoś zaufany dla nich. Wiele jest osób które chcą skrzywdzić WPD, całą tą grupę. Wiedziała że Chloe należy do nich i mimo wszystko chciała ją uratować przed złymi. Była dla niej jak siostra. Kiedyś obie by wybuchły śmiechem jakby to usłyszały, a teraz? Teraz to nie jest takie zabawne. I pomyśląc że wszystko zaczęło się na placu zabaw, w centrum Oxford. Nie zastanawiając się dłużej dziewczyna szybko wpadła do domu trącając ramieniem jakąś osobę. Niekontrolowanie przekręciła głowę w stronę postaci i zastygła w miejscu. Dobrze wiedziała kto to.
-Czego chcesz Rich?
-Przelecieć Amandę- dziewczyna otworzyła szerzej oczy- żartowałem.
-Jakoś nie wychodzą ci te żarty Bieber- rzuciła oschle w jego stronę na co chłopak roześmiał się.
-A tak na poważnie to uratowałem ją, powinnaś być mi wdzięczna bo Gerry raczej mierzył do niej z pistoletu.
-Dlaczego wróciliście?- zapytała cicho z ciekawości. Chłopak przewrócił oczami.
-Jak sama wiesz Logan niezbyt przepada za całą waszą paczką sądząc po tym że on ma ponad 20 ludzi a wy macie mniej niż 10 i zawsze wygrywacie. Nawet sam się dziwie ale to już nieważne. Spencer, jeden z nich pracuje dla nas ale naraził się i tak jakby jest nowy u nich. Od razu mu zaufali. On napisał mi sms'em że Amanda ma zostać zabita w Hel na obrzeżach Oxford na trzecim piętrze obok sypialni jakiegoś gościa. Od razu z bratem przyjechaliśmy do tego klubu i ze względu na to że ona mojego brata już widziała to ja musiałem się z tym uporać. Uratowałem ją, zaprowadziłem do domu i teraz śpi spokojnie w swoim pokoju, nie musisz się martwić Stella. Ona jest bezpieczna. My jesteśmy w mieście. Na razie jej w to nie mieszaj, powiedz chłopakom ale jej wytłumaczy to ktoś inny. Ktoś kto jak sądzę jest bliższy jej sercu. - mrugnął do blondynki wychodząc bez żadnego słowa pożegnania. Dziewczyna od razu pognała do Amy. Zauważając ją na łóżku odetchnęła z ulgą i położyła się obok niej.
-Już niedługo się to skończy- szepnęła i zamknęła oczy zasypiając obok niej.
środa, 29 kwietnia 2015
Chapter five
wtorek, 7 kwietnia 2015
Chapter four
Oczami Chloe:
Wstałam wcześnie, bo o 5:00. Co mnie podkusiło akurat o tej się obudzić? Sen.
Sen:
Biegłam ile sił w nogach bo światło gasło. Już byłam przy drzwiach kiedy nagle światło zgasło. Szukałam drzwi wszędzie. Próbowałam coś dostrzec. Ale nie udawało mi się, nawet siebie nie widziałam. Pustka. Ciemność. Słyszałam dziwne odgłosy. Coś w stylu że ktoś chciał mi coś powiedzieć ale nie mógł. Jakby miał zaklejone usta. Znałam ten głos. Szłam w stronę głosu. Zrobiłam parę kroków i światło błysnęło ukazując twarz Jason'a. Jak się później okazało był cały w płomieniach. Za nim ktoś stał. Chciałam podejść ale silny płomień mi to uniemożliwił. Widziałam tam twarz podobną do Jason'a. Ale to nie może być on sam, to nie ma sensu. W końcu płomienie i Jason zaczęli się przesuwać w moją stronę. Stałam w miejscu i zamknęłam oczy wiedząc co się zaraz stanie. Usłyszałam jeszcze przy uchu czyjś głos.
-Kiedyś mnie spotkasz, może i zabijesz ale nigdy nie zabijesz swojego przyjaciela.
-Jak to przyjaciela?- szepnęłam. Nie mogłam otworzyć oczy. Jak bym miała je zaklejone.
-Przyszłego przyjaciela. Sekrety wyjdą na jaw.- otworzyłam oczy i nic nie zobaczyłam. Kiedy tylko się odwróciłam do tyło płomień obił się o mnie a Jason krzyczał żebym uciekała.....
Tak właśnie się obudziłam z krzykiem. Czego on ode mnie chce? Przyjaciel? Jaki przyjaciel? Nic nie rozumiem. Każdy sen jest inny. Każdy prowadzi do prawdy. Ale przy każdym zawsze się budzę. Potrząsnęłam głową i wyszłam z łóżka po czym ruszyłam na balkon. Otworzyłam drzwiczki i weszłam na płytki przez co moje ciało przeszedł dreszcz. Stanęłam przy barierce i zaczęłam się rozglądać. Chciałabym kiedyś tak polecieć. Cóż, może kiedyś. Jako anioł? Diabełek? Wszystko się okaże w przyszłym czasie. Możliwe jest wszystko. Dzisiaj chyba sobota. Wolne od pracy. Nareszcie. Patrzyłam na widoki kiedy zauważyłam jakąś dziewczynę. Biegła, widać było jakby uciekała przed czymś, a może powinnam powiedzieć przed kimś? Wytęrzyłam wzrok i za nią zauważyłam chłopaka. Nie widziałam twarzy. Widziałam nóż, bo tam padł mój wzrok. Na ręke. Cała się trzęsłam. I jestem pewna że to nie od zimna które czułam tylko strach przed tym co ma się zaraz wydarzyć. Chłopak w końcu dogonił dziewczynę i wbił w nią nóż przez co brunetka opadła bezwładnie na ziemię. Chłopak zaczął rozglądać się przypuszczam że rozglądał się ponieważ nie chciał być złapany. Kiedy jego spojrzenie zwracało się w strone mojego domu ukucnęłam szybko i zaczęłam przyglądać się jegi twarzy. Był taki podobny do Jay'a. To nie możliwe żeby to był on. A może dlatego mi nie odpisywał? Boże po co mu to mówiłam. Przeczołgałam się do pokoju i z hukiem zamknęłam drzwi i zasłoniłam okna. Skuliłam się w rogu cicho szlochają. Czemu musiałam to zabaczyć. Dlaczego wszystko kojarzy mi się z Jason'em albo Jay'em teraz? Mam tak okropnego pecha. Dobra, wiem że ja też zabiłam.. Parę osób. Ale to nie upoważnia mnie do patrzenia na to. Po prostu kiedy zabiłam od razu uciekałam. Westchnęłam i postanowiłam się ogarnąć po czym wstałam z podłogi wycierając twarz i poszłam powoli do łazienki. Już pewnie coś po 6. Długo się na to patrzyłam raczej. Przemyłam twarz wodą, umyłam zęby, ubrałam się i związałam włosy w prosty kucyk. Wyszłam z pokoju i pisnęłam bo w domu rozległ się dzwonek. Moje ręce? Moje nogi? Moja twarz? Nie mogę się ruszyć. A jak to on? Dzwonek zadzwonił drugi raz. Po cichu na palcach podeszłam do drzwi wachając się czy spojrzeć przez wizjer czy nie. W końcu to nic takiego. Zerknęłam w malutką dziurkę i wielka gula pojawiła się w gardle. Tak bardzo nie chciałam stać w tym domu. Strasznie chciałam żeby on sobie poszedł. Z oczu niewiadomo skąd spłynęły mi łzy. Dlaczego on mi to robi. Z całej siły próbowałam powstrzymać się przed otwarciem drzwi, ale po chwili dzwonek i ciche pukanie przeobraziło się w walenie w drzwi. Wzięłam głęboki wdech i pośpiesznie otworzyłam drzwi. Nie były juz do końca otwarte kiedy poczułam pieczenie na policzku. Zaraz się cofnęłam od drzwi ale on był szybszy. Przycisnął mnie do ściany jednym ruchem.
-Pieniądze prosze, tylko po to przyszłem- warknął do mojego ucha.
-N.. Nie mam jeszcze- łakałam cicho.
-Dobrze wiesz że ja z matką nie mamy co jeść już- zmrużyłam oczy.
-Ona nie jest już moją matką.. A ty.. A ty nie jesteś już moim ojcem- rozszerzył oczy i kiedy był zbyt zdezorientowany wypchnęłam go z domu- nie pokazuj mi się na oczy więcej bo obiecuję że skończysz inaczej- trzasnęłam drzwiami i przekręciłam zamek kilka razy w razie gdyby chciał wejść ponownie. Biegłam do pokoju szybko. Ale pech chciał że na ostatnim schodku zaczepiłam się i walnęłam twarzą w podłogę. Podniosłam się i ruszyłam do łazienki przemyć znowu twarz. Weszłam do niej i puściłam wode. Kiedy już mogłam wyjść poszłam do pokoju i złapałam za telefon. Światełko zapaliło się przy głównym guziku dzięki czemu wiedziałam że ktoś napisał. Odblokowałam klawiaturę. Jedna wiadomość z tumblr. A druga od Stella'i. Weszłam w skrzynkę odbiorczą.
Od: Stella
Hej kochanie, dzisiaj impreza? No jasne że tak! U Anthoniego. Przyjadę o 19, bądź gotowa.
Zaśmiałam się i odpisałam jej tylko że się zgodziłam po czym weszłam na tumblra. Otworzyłam wiadomość od Jay'a.
"Przepraszam że wczoraj nie odpisałem ale zasnąłem. Zmęczenie i te sprawy. Mam nadzieje że nie jesteś zła. Po za tym miłego dnia."
Uśmiechnęłam się do siebie a moja podświadomość mówiła że co jak co ale na niego nie da się być złym. Od razu odgoniłam tę myśl.
"Wzajemnie. Nie jestem zła bo to w sumie nic takiego. Dzisiaj napisałeś i to jest ważne."
Wysłałam.. Czekaj chwila. Napisałam,o nie. To wygląda jakbym za nim tęskniła.
-Bo tęsknisz- powiedział głos w głowie ale nie powiedziałam tego. Nie chciałam się przyznać do tego że tęsknię za kimś kogo nie znam prawie wcale.
Przewróciłam oczami kiedy zorientowałam się że gadam że swoimi myślami. Ruszyłam w stronę kuchni. Może zrobię rosół? Tak to chyba dobry pomysł. Wzięłam garnek i przelotnie spojrzałam na niego. W chwili kiedy zobaczyłam odbicie swojej twarzy od razu parę łez cisnęło mi się do oczu. Ale nie będę płakać przez jakiegoś człowieka który może i jest moim ojcem ale szkoda że się nie zachowuje jak ojciec. Potrząsnęłam głową i zaczęłam gotować makaron po czym sam rosół. Kiedy zrobiłam wszystko jak należy zostawiłam to i zapaliłam gaz. Pognałam do salonu mając pomysł żeby coś obejrzeć. Podeszłam do pułki z płytami i wyjęłam jedną. "Gra o tron". Uwielbiam ten film! Jednym ruchem włożyłam płytę do DVD i cofnęłam się siadając na kanapie wygodnie. Wzięłam pilot i włączyłam odpowiedni kanał i zaczęłam oglądać. Już po jakichś 40 minutach zaczęłam zamykać oczy.
***
Obudził mnie jakiś zapach i dźwięk mojego telefonu. Wzięłam telefon do ręki i spojrzałam na ekran po czym uśmiechnęłam się szeroko, nacisnęłam zieloną słuchawkę przukładając komórkę do ucha.
-No hej, jak tam u ciebie Michael?
-A wiesz że dobrze? A u ciebie?
-Jak najlepiej. A co podkusiło cię zadzwonić?- zmarszczyłam brwi czując znowu dziwny zapach.- Makaron!- krzyknęłam i od razu podniosłam się z kanapy biegnąc do kuchni. Słyszałam chichot w słuchawce. Jednym ruchem włączyłam głośnomówiący i położyłam telefon na blacie po czym zgasiłam gaz.
-Znowu przypaliłaś rosół?
-A jak myślisz?- pytanie retoryczne.
-Nie wiem czy chcesz znać odpowiedź na to.- zaśmiał sie- przepraszam muszę kończyć. Dzisiaj wieczorem ci wyjaśnie pa.
I się rozłączył. Wzruszyłam ramionami i wyjęłam z szafki miskę. Na szczęście makaron był jadalny. Nałożyłam rosołu i podeszłam do stolika po czym usiadłam stawiając miskę przed sobą.
***
Właśnie byłam przy szafie, jezu w co ja się ubiorę. Już jest 17 a ja dalej nie wiem w co się ubrać. Na pewno sukienka ale jaka? Powywalałam z szafy wszystkie sukienki na łóżko i zaczęłam przebierać. Nie. Ta nie. Ta też. O boże. Ta! Ta będzie idealna. Wstałam i przyłożyłam czarną sukienke bez ramiączek do siebie. Dostałam ją od babci w tamtym roku. Jezu. W tej jadę i koniec. Schowałam do szafy sukienki i poszłam do łazienki się przebrać. I już po paru minutach mogłam obkręcić się w błyszczącej sukience. Sięgała tak żeby zakrywać mi tyłek ale zarazem nie była za długa. Była przed kolana. Luźna. Usiadłam na krześle przed lustrem. Dobra, teraz fryzura i makijaż. Zabrałam się za robienie fryzury. Zdecydowałam się na koka. Zrobiłam go i zaczęłam robić makijać. Troszke mocny. Ale nie za dużo. Pasuje do sukienki. Wstałam i podeszłam do szafy. Jeszcze buty. Przebierałam, nareszcie. Zobaczyłam czarne szpilki i założyłam je. Idealnie. Złapałam za telefon widząc że dzwoni Stella. Odebrałam.
-Już jestem. Wychodź.
Wzięłam torebkę i poszłam do drzwi. Zamknęłam je za sobą chowając kluczyki do torebki. Weszłam do samochodu i Stella przyjrzała mi się z cwanym uśmiechem.
-To będzie najlepsza impreza ever.- wyszeptała i ruszyła z piskiem opon w strone klubu w którym mieliśmy się zabawić.
sobota, 28 marca 2015
Chapter three
Jęknęłam, właśnie jestem w drodze do teatru. Lukey wybrał "Wayang kulit"*. Oh boże, on myśli że ja lubię teatry. W restauracji pytał się mnie na co chciałabym iść. Nie miałam bladego pojęcia nawet o czym mówi. Co powiedzieć. Pierwsze co to chciałam powiedzieć czerwony kapturek. Ale to nie taki teatr. Blondyn zatrzymał się samochodem przed wielką bramą i budynkiem który swoim kształtem odrobinę przypominał taki pałac. Wysiadłam z samochodu na co Luke, tak właśnie, Luke. Bo po co przedłużać i mówić po pełnym imieniu jak można po prostu trochę je skrócić? No więc wracając do tematu, Luke wysiadł zaraz po mnie i podążył za mną. Otworzył mi drzwi, niby na pozór są duże i ciężkie. A tak serio to otworzył je z taką łatwością jakby to byłoby jakieś piórko. Potrząsnęłam głową i weszłam do środka. Zaczęłam się rozglądać, wszędzie zdjęcia jakichś przedstawień, wszyscy dookoła rozbiegani. Byli tu zarówno i klienci i aktorzy z laleczkami w rękach. Jedne lalki były ze sznurkami a inne zakładane na ręce. Luke pchnął mnie lekko do kasy i wyjął pieniądze. Zmierzyłam go wzrokiem.
-Nie płać za mnie- mruknęłam tak żeby tylko on to usłyszał. Zaśmiał się cicho, no proszę ktoś tu ma dobry humor.
-Będę za ciebie płacić- już chciałam mu odpowiedzieć, sprzeciwić się ale mi to uniemożliwił- nie przyjmuje odmowy.- położył pieniądze na ladzie i wybrał jakieś tam przedstawienie. W sumie to nie wiem nawet co. Rozglądałam się wokół i podziwiałam widoki, myślę że to było przesiąknięte sarkazmem.
-Prosze- wróciłam do rzeczywistości kiedy chłopak dźgnął mnie lekko w ramie jakąś karteczką. To pewnie bilecik. Wzięłam go do ręki i poszłam za Luke'm.
***
Pomocy. Jestem wyczerpana. Co to było wogóle?
-Podobało się?- spytał Luke kiedy byliśmy w drodze do mojego domu. Przytaknęłam bo nie byłam w stanie nic powiedzieć. Luke jest fajny, opiekuńczy nawet imprezowy. Trzeba będzie go gdzieś na jakąś imprezę wyciągnąć. Powiem to Stelli, w końcu ona za nim szaleje. Na pewno go jakoś skusi.
-Jesteśmy.
-W takim razie do zobaczenia w poniedziałek bo w soboty i niedziele mam wolne- mrugnęłam i nie zdążyłam nawet pociągnąć za klamkę a chłopak przyciągnął mnie lekko do siebie po czym złożył krótki i delikatny pocałunek na moich ustach.
-Do zobaczenia Chloe- zaczerwieniłam się troszkę i wysiadłam z samochodu machając do niego niezgrabnie. Pobiegłam szybko do domu i gdy tylko byłam w środku oparłam się o drzwi. Co to było. Jezu. On nie jest nawet moim przyjacielem. Gdy rozległ się dzwonek w domu od razu odskoczyłam od drzwi jak poparzona. Wyjrzałam przez wizjer w drzwiach i odetchnęłam kiedy uświadomiłam sobie że to Luke. Otworzyłam drzwi i popatrzyłam się na niego.
-Zapomniałaś czegoś-pomachał mi torebką przed nosem. Zaśmiałam się i wzięłam rzecz od niego.
-Dziękuję-pocałowałam go w policzek na co chłopak od razu rozpromieniał.
-To do poniedziałku?- mruknął niezadowolony.
-Tak- kiwnęłam głową i jak zaczął się oddalać zamknęłam za nim drzwi przekręcając zamek. Bo dzisiejszych opowieściach chyba boje się nawet sama w domu siedzieć.
Poszłam na górę i zdjęłam szpilki. Jak dobrze, o niczym innym tak nie marzyłam jak o zdjęciu tych pieprzonym butów. Zabrałam z łóżka swoją piżamę i podreptałam do łazienki. Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Zaczęłam oblewać się powoli wodą myjąc swoje ciało przy okazji. Wzięłam płyn z dołu prysznica i natarłam się nim. Pachniał malinowo. Spłukałam go z siebie i wyszłam. Wytarłam się ręcznikiem po czym zwinnie założyłam na siebie ubranie i wyszłam z łazienki. Usiadłam na łóżku nie wiedząc co z sobą zrobić. Ten pocałunek w samochodzie, nie był taki nie do opisania ale był. Był taki delikatny. Chciałam go przedłużyć ale pomyślałam sobie że wyjdę na łatwą*. No bo co jak co ale taka ne jestem. Wyjęłam z torebki telefon i odblokowałam klawiaturę. W oczy rzuciła mi się jedna wiadomość z tumblra. Pewnie od Jay.. znaczy Justin'a. Nie myliłam się.
"Amanda? Ładnie. Nie przyszło mi to do głowy, zgadzam się. Cóż osobiste sprawy mówisz? Mam nadzieję że kiedyś będę mógł się o nich dowiedzieć. Słyszałaś o mnie wiele rzeczy? Jakie?"
Erotyczne, ale od razu palnęłam się w głowę. Słyszałam takie i tylko takie ale powiedzieć mu to? Co mi szkodzi.
"Parę... erotycznych ciekawostek. Między innymi lubi podobno wymyślać takie fantazje że nie jedna jest morka przez ekranem czytając to. Myślę że nie uda ci się mnie doprowadzić do takiego stanu. Ale jeśli nic nie szkodzi ci o chętnie bym coś takiego przeczytała. Pisz bezwstydnie, chociaż tego ci mówić chyba nie muszę nie? To czekam."
Fantazje. Nie mogę uwierzyć że tak grzeczna osoba pod względem erotycznym mogła takie coś napisać. Dziewictwo mnie pokarało. Usłyszałam wibracje w ręku. Tak szybko? Spojrzałam na godzinę, kurcze myślałam o tym całe 5 minut. Jestem z siebie dumna. Weszłam w wiadomość.
"Kochanie, widzę po twoim sposobie pisania że jesteś dziewicą? Powiedziałaś że nie uda mi się doprowadzić cię do takiego stanu kiedy będziesz mokra. Mógłbym ci to chętnie pokazać. Bo to co tutaj napiszę mogłoby cię odstraszyć. Więc może innym razem."
Nigdy w życiu sie z nim nie spotkam. Nie z takim zboczeńcem, mógłby mnie zgwałcić czy coś.
"No dobra niech ci będzie. Więc może.. co dzisiaj ciekawego się działo u ciebie?"
Na odpowiedź długo czekać nie musiałam.
"Dużo rzeczy. Rano wyszła ode mnie jakaś blondynka której imienia nawet nie znam. Potem po południu z kumplami wyszliśmy na miasto i zobaczyłem tam dawną dziewczynę z liceum. No i wiesz. Krótki numerek w pobliskiej łazienki i spierdalaj, do widzenia. Chyba się na mnie obraziła. A u ciebie co się działo?"
Zaśmiałam się na jego historyjkę. Do łazienki na krótki numerek. Dobra, zaczęłam odpisywać.
"Hahhaha poprawiłeś mi humor. Pomimo że powiedziałeś prawdę to i tak poprawiłeś. A u mnie? Rano praca. O 17 wyjście z kolegą do restauracji i do teatru... zabrał mnie do teatru. Nienawidzę go za to. Ale na kolacji dowiedziałam się że 10 km od mojej dzielnicy mieszka jakiś gwałciciel. Trochę już się uspokoiłam ale dalej się boję."
Czekałam na jego odpowiedź ale się nie doczekałam. Może poszedł spać? To ja też pójdę. Ułożyłam się wygodnie i poszłam w głęboki sen.
_____________________________________________
Wayang kulit- to teatr cieni, który odbywa się przeważnie wieczorami w zaciemnionym pomieszczeniu.
czwartek, 26 marca 2015
Chapter two
***
Koniec, wymarzony koniec. Dzisiaj sami zboczeńce. Była nawet policja w kawiarence. Ten pierwszy klient to był koleś który rozbiera się bez wstydu.Chodzi nago po ulicy. Na samo wspomnienie dostaję gęsiej skórki od tego. Wsiadłam do samochodu i tak szybko jak mogłam pojechałam do domu. Miałam mało czasu do spotkania z Lukey'em. Muszę być szybko wyszykowana bo on zawsze jest przed czasem. Co by nie było. Wjechałam do garażu i pobiegłam do domu. Nie wiem w co się ubrać. Sukienka? Raczej nie. Może spódnica? Też nie. Założę proste jeansy i bluzkę. To jest odpowiedni strój. Podeszłam do szafy w pokoju i zaczęłam wywalać z niej wszystko co wpadło mi w ręce. Nic tu nie ma. Opadłam na łóżko za sobą myśląc co mogłabym założyć. Chyba wezmę jakąś sukienkę. Ich mam pełno. Poprzerzucałam wieszaki i wreszcie znalazłam to czego szukałam. Czarną odsłaniającą połowę pleców sukienkę. Sięga ona przed kolana. Nie jest źle. Poszłam do łazienki i przebrałam się w nią. Jeszcze makijaż. Zaczęłam robić go. Kiedy byłam przy końcu zawibrował mi telefon. Zaraz zobaczę, najpierw się pomaluję. Pewnie Lukey już przyjechał i zadzwonił żeby mnie powiadomić. Wyszłam z łazienki pomalowana i zajrzałam do telefonu. Nie, to nie było od Lukey'a, zdecydowanie. Zaśmiałam się do siebie. Spojrzałam znów w telefon i zaczęłam czytać. Była z tumblra od Jay'a. Odpisał.
"Hej, miło mi to słyszeć Amy.Też sie zastanawiam jak masz na imię bo sądzę że Amy to nie imię? Myślałem że może masz to od imiena Anastasia ale wątpię. Nazywam się Justin. Oh, i mówisz że ci kogoś przypominam? Co ma znaczyć że tego kogoś już nie ma z tobą? Twój były? Nie wiem czy mogę ci ufać ale imię mogę podać chyba bez zaufania nie? W takim razie oczekuję iż ty mi też podasz swoje. Czekam, Amy.".
Anastasia? Serio? Myślałam nad tym czy teraz mu odpisać czy jak wrócę później? Chyba mam jeszcze czas. Zastanawiałam się nad odpowiedzią. W końcu zaczęłam pisać.
"Nie. Nie Anastasia. Pod żadnym pozorem nie chciałabym się nazywać Anastasia. Zbyt perfekcyjnie jak dla mnie. Ja jestem Amanda. Chyba ci to nie przyszło do głowy co? A i jeszcze coś, mów do mnie Chloe. Tak lepiej. A co do tej osoby którą mi przypominasz to nie. Nie jest mój były i myślę że na razie się nie dowiesz. To są moje osobiste i prywatne sprawy które nie dotyczą ciebie. Mam nadzieję że będziesz wieczorem bo słyszałam o tobie wiele rzeczy które nie wiem czy są prawdziwe ale chętnie się dowiem."
Wysłałam. Dopiero teraz usłyszałam trąbienie samochodu. Wstałam szybko i wsadziłam telefon i pieniądze do torebki po czym założyłam żakiecik i szpilki i wyszłam z domu. Podeszłam do ciemno-niebieskiego wozu Lukey'a i wsiadłam na miejsce pasażera. Chłopak pochylił się i złożył na moim policzku delikatny pocałunek i zaraz po tym ruszył. Droga była cicha. Ja myślałam o nieznajomym a Lukey pewnie o tym na co mnie zabierze w teatrze. Ale najpierw kolacja. Jay.. Jay.. Justin. Nie słyszałam w pobliżu o żadnym Justinie chociaż jakbym poszła do byle jakiej szkoły i wykrzyczała te imię jestem pewna że było by miliony napalonych obserwujących jego profil nastolatek. Chłopak cieszy się dużą popularnością sądząc po kilkuset polubieniach przy jego zdjęciach. Wygląda tak idealnie. Na zdjęciach jak model. Choć wcale nie dlatego do niego napisałam. Byłam ciekawa. Może zachowuje się jak Jason. Wątpię w to. W pewnym momencie samochód szarpnął lekko do przodu sygnlizując że się zatrzymał. Wyjrzałam przez szybę i zobaczyłam dużą restaurację. Musi być tu drogo. Wzięłam zaledwie 100 złotych. Jak ja o tym powiem Lukey'owi? Żenada. Chłopak przebiegł dookoła samochodu i otworzył drzwi z mojej strony po czym wystawił rękę w moją stronę. Ścisnęłam jego dłoń która pomogła mi wstać. Kiedy byłam poza samochodem brunet zablokował go guzikiem i zaczął prowadzić do budynku.
-W takiej restauracji to ja bym chciała pracować- zachichotałam cicho na co zawtórował mi Lukey. Weszliśmy i przywitał nas jakiś wysoki brunet..
-Pan Bloom i Pani Kimstoon?- przytaknęliśmy na jego pytanie- wasz stolik jest z numerkiem 16 przy oknie. Miłego wieczoru i smacznego życzę oraz zachęcam do ponownego przyjścia tutaj. Mogę prosić pani żakiet?- zwrócił się do mnie.
-Oczywiście- mruknęłam i odwróciłam się a ten zdjął żakiet i powiesił na wieszaku. Kiedy upewniłam się że go powiesił pociągnęłam Lukey'a który przyglądał się wszystkiemu bez słowa za ręke i zaczęłam szukać stolika. To nie było takie trudne sądząc po tym że były tylko dwa stoliki przy oknie. Podeszłam do pierwszego bo tamten był zajęty i zobaczyłam numerek "16" który oznacza że jest nasz. Usiedliśmy przy nim a chłopak zdjął swoją zwiewną kurtkę.
-Dziwi mnie to że mi powiesił żakiet a tobie nawet tego nie zaproponował- zaśmiałam się cicho patrząc na niego.
-Wpadłaś mu w oko. Robi tak z każdą którą chce przelecieć- wzdrygnęłam się na dobór jego słów, kiedy to zobaczył od razu zaczął się poprawiać- znaczy nie wypieprzy cię jeśli tego nie będziesz chciała. Nie jest typem gwałciciela co niektórzy.- przymrużyłam oczy. "Jak niektórzy" ciekawe co to ma oznaczać. Po co owijać w bawełnę, po prostu się zapytam.
-Jak to niektórzy? Ktoś tutaj jest?- zapytałam z ciekawości.
-Tutaj nie. Ale 10 kilometrów od twojej dzielnicy tak. Ale nie bój się. Tam nigdy nie jeździ.-trochę się bałam. To chyba jasne nie? Jakiś gwałciciel mieszka 10 km od mojego domu. Jezu.
-A wiesz może imię? Nazwisko?- przytaknął więc zachęciłam goruchem ręki żeby powiedział coś więcej.
-Wiem tyle że mówią na niego Dark ale nie znam jego imienia. Nazwisko to chyba Bieber, czy coś takiego.
-Hm, nic mi do głowy nie przychodzi. Chyba go nie znam - pokręciłam głową.
_______________________________________________
Drugi rozdział :")
Przepraszam, pierwszy rozdział pisałam na telefonie i nie pokazałam tamtych bohaterów. Więc:
Nathan Crek:
wtorek, 10 marca 2015
Dział pierwszy: "SEKRET" First chapter
Już byłam spóźniona. Tradycyjnie, jak zawsze. Ale muszę jeszcze zjeść. Cóż, najwyżej mnie wyrzucą. Chociaż i tak nie mogą bo ledwo wiążą koniec z końcem. Jakby mnie tam nie było to by zbankrutowali. Wybiegłam z pokoju z torebką w ręku i pobiegłam do kuchni biorąc jabłko. Usiadłam na krześle w kuchni i zaczęłam jeść. Kiedy byłam już gotowa wyrzuciłam ogryzek do kosza i ubrałam się po czym wyszłam z domu kierując się do garażu. Po co się spieszyć no nie? No po co? Zaśmiałam się do siebie i otworzyłam garaż a zaraz po tym byłam już w samochodzie. Wyjechałam z garażu i zamknęłam go przyciskiem i wyjechałam na ulice w drodze do kawiarenki. Czemu taka praca? Żeby ludzie myśleli że jestem taka w jakiej pracy pracuję. Czyli spokojna. I takie tam. Oni nic nie wiedzą. Nie siedzą w mojej głowie. Nie umieją czytać z oczu. Wieczorem się dopiero dzieje. Nikt mnie nie podejrzewa. Pewnie chcecie wiedzieć o co chodzi? Nie powiem tego. Dowiecie się pod koniec tej codzienności. Zaparkowałam przed budynkiem na którym napisane było "Hellow" z czego o i e nie świeciło się. Wyszłam z auta, zamknęłam je i poszłam do kawiarenki. W progu zobaczyłam Nathan'a. Pewnie znowu ma do mnie coś. Mój ukochany szef.
-Widzisz droga Amando- zaczął Nathan. Jesteśmy na ty, i mówimy już do siebie po imieniu. Miły chłopak. Wyrozumiały.- u nas w pracy obowiązują pewne zasady- chyba był zły sądząc po jego głosie- to już 4 raz kiedy się spóźniasz. Jeszcze jeden raz a zostaniesz wywalona na zbity pysk. Zapamiętaj to sobie.- zaśmiałam się. Na prawde nie umiałam tego nie zrobić. Mówiłam wyrozumiały? Cofam to. Jest okropnym skurwielem i za każdym razem mówi że mnie wywali po czym wywala i wraca mówiąc że zaczyna bankrutować. Niech się zdecyduje. Gdyby była lepsza praca gdzieś blisko to bym poszła tam pracować bo mam dość tego zrzędy. Na serio.
-Dobrze Nathan'ie. To się więcej nie powtórzy- i tak się powtórzy- pomyślałam nie mówiąc już tego na głos.
-Słyszę to już codziennie. To ostatni raz kiedy się spóźniasz bo...
-Dobra dobra. Bo zostanę wywalona na zbity pysk. Tak wiem. Znam to już na pamięć.- popatrzył na mnie jakby niedowierzając.
-Idź do pracy. Ludzie czekają a Lukey sam sobie nie da rady.- wyjrzałam za jego ramię i widząc Lukey'a biegającego od stolika do stolika wybuchnęłam śmiechem przez co parę par oczu się na mnie spojrzało. Kiedy już się uspokoiłam minęłam Nathan'a i poszłam na zaplecze się przygotować. Zostawiłam torebkę w swojej szafeczce którą zaraz po tym zamknęłam na klucz. Ubrałam fartuszek i wzięłam notesik do pisania plus do tego długopis. Podeszłam do stolika którego miałam obsłużyć. Jakaś stara pani z wnukami pewnie....
***
Tak minął praktycznie cały dzień. Już 17:00 czyli koniec mojej pracy dzisiaj. Wyszłam z budynku i wsiadłam do samochodu rzucając torebkę na miejsce pasażera. Wyjechałam z parkingu i ruszyłam, lecz nie do domu. Do kącika WPD. Zaraz się wszystkiego dowiecie. Podjechałam pod stary, opuszczony magazyn i weszłam do niego rozglądając się. W piwnicy- rozbrzmiał głos w mojej głowie. Pokierowałam się do piwnicy. Przed oczami miałam cały czas Jason'a. Jakby był tuż przede mną. Ale nie ma go. Nigdy go nie będzie. Starałam się być silna. Ale prawda jest taka że nie potrafię. Ale się staram. Potrząsnęłam głową wyrzucając z niej wszystkie myśli dotyczące innych spraw. Weszłam do piwnicy i zobaczyłam w oddali Dev'a. Ruszyłam pewnym krokiem do niego i przystanęłam za nim.
-Jestem- chłopak odskoczył praktycznie do przodu. Widać było że nad czymś głęboko myślał.
-Na pewno chcesz to zrobić?- przerwał ciszę jako pierwszy. Kiwnęłam twierdząco głową.
-Znalazłem dopiero że nazywa się Max Ruterfo i mieszka na wybrzeżach czyli zaraz niedaleko nas.- odezwał się Michael który właśnie przed chwilą tu wszedł.
-Myślicie że to on?- zapytałam niepewnie.
-My to wiemy. Chloe, nie martw się. Nie musisz skoro nie chcesz- Stella położyła mi ręke na ramieniu. Nawet jej nie zauważyłam.
-Chce. Obiecałam to sobie. Idziemy już od razu? - popatrzyłam na każdego osobno, ale każdy kręcił przecząco głową. Chwilę potem wystawili ręce do przodu. No tak. Bingo. Jak bym mogła zapomnieć.
-Już myślałam że się rozmyśleliście- zaśmiałam się na co mi zawtórowali. Położyłam ręce na ich i jednym głośnym krzykiem krzyknęliśmy jedno zdanie.:"WPD trzymają się razem". Wyszliśmy z magazynu i zdecydowaliśmy że chłopaki pojadą innym samochodem a my moim. Wsiadłyśmy do mojego samochodu ze Stellą i ruszyłam jadnąc do wyznaczonego celu którego szukam już praktycznie miesiąc. Zatrzymałam się pod jakimś domkiem. Opuszczony to on nie jest. Wysiadłam z auta a reszta pochowali się za ścianami. Zapukałam do drzwi i ujrzałam jakiegoś chłopaka może w moim wieku może starszy.
-Czy ty jesteś Max- szepnęłam uwodzicielskim głosem. On tylko kiwnął głową w potem wszystko stało się szybko. Przed oczami znowu miałam Jason'a. Mówił żebym go zabiła. Wyjęłam pistolet z ręki i wycelowałam prosto w chłopaka z trzęsącymi się rękoma.
-To już koniec. Jason się poddał ale ja nie- pokręciłam głową i wystrzeliłam pocisk prosto w serce Max'a. Wszyscy wyszli i patrzyli to na mnie to na niego. Upadłam na kolana rzucając pistolet jak najdalej siebie. Chłopak upadł tuż obok moich kolan na co odruchowo odsunęłam się. Na przeciwko mnie usiadł Stella i ruchem ręki wskazała żeby chłopaki wynieśli Max'a, starli ślady i dali nam na osobności porozmawiać. Założyli rękawiczki ochronne i wynieśli go. Spojrzałam na Stellę. Nie wiedziałam czy jest zła, rozczarowana, smutka, czy jakaś inna. Uczyliśmy się wszystko maskować. Ona pewnie z tego skorzystała.
-Czemu do niego strzeliłaś?- szepnęła i przybliżyła się do mnie. Nie umiałam jej tego powiedzieć bo..
-Jeśli ci powiem to będziesz miała mnie za psychopatke- pokręciła głową. No tak, to nie najlepsze opisanie mnie. Wszyscy jesteśmy jednymi wielkimi psychopatami. Tylko takimi normalnymi. Zaśmiałam się w myślach ale zaraz przestałam.
-Zobaczyłam Jason'a. Powiedział że to on. Że to Max. Musiałam. Po prostu musiałam- powiedziałam szeptem tak żeby nikt oprócz niej tego nie usłyszał.
-Rozumiem.- westchnęła cicho.- jedziemy do domu. Musisz się przespać z tym.- kiwnęłam głową i wstałam ze schodów.- poczekaj tu. Powiem Michael'owi.- zgodziłam się i oparłam o barierkę. Jeszcze musze wejść na tumblra więc tak szybko nie usnę. Dziewczyna szybko wyszła i pociągnęła mnie za ramie do samochodu. Oczywiście nie dała mi prowadzić. Wysadziła mnie przy domu i postawiła mój samochód w garażu. Pożegnałam się z nią. I poszłam do swojego domu a ona do swojego. Tak daleko nie miała. Zaledwie 4 domy od mojego. Zsunęłam z nóg buty i poszłam do kuchni. Zrobiłam sobie kanapki ale przed tym jeszcze umyłam ręce. Usiadłam i zaczęłam jeść. Tylko jabłko dzisiaj i pare kanapek. Nie często się to zdarza. Po zjedzeniu umyłam talerz i poszłam na góre. Rzuciłam się na łóżko i weszłam na tumblra. Pierwsza strona jaka mi się rzuciła w oczy to strona z jakimś chłopakiem. On mi kogoś przypomina. O nie. Szybko zablokowałam telefon o zaczęłam szybko oddychać. Na prawde nie wierze. Przecież to niemożliwe. Odblokowałam i znowu przyjrzałam się zdjęciu. Chyba napisze. Nic się nie stanie c'nie? Dobra pisze. Wcisnęłam "nowa wiadomość" wpisałam jego nazwe i zaczęłam pisać.
"Hey. Zaintrygował mnie twój profil. Przypominasz mi kogoś bardzo ważnego dla mnie. Kogoś kogo nie ma już ze mną. Czemu nie masz swojego imienia w nazwie? Chciałabym wiedzieć jak masz na imię. Spokojnie, mi możesz zaufać.". Kliknęłam "wyślij".













