środa, 29 kwietnia 2015

Chapter five

Oczami Chloe:
*godzine później*
Siedziałam przy barze, właśnie zamawiałam 4 kieliszek. Stella znalazła niedawno nowego chłopaka na noc. Zaśmiałam się głupkowato i wypiłam zawartość kieliszka. Wstałam kiwając się na boki. Trudno jest chodzić gdy jest się napitym. Postanowiłam iść potańczyć bo chyba nic lepszego do roboty nie mam. Usłyszałam w głośnikach piosenkę w stylu Bruno Mars'a. Ale to nie te czasy. Zmierzyłam wzrokiem całą salę w poszukiwaniu kogoś z kim mogłabym się zabawić. W kącie zobaczyłam jakiegoś młodego chłopaka, czarna kurtka i full cap, też czarny. Może to partia na dzisiaj? Podeszłam do tajemniczego chłopaka. Nie widziałam jego twarzy, miał ją schyloną w dół jakby nad czymś myślał. Chwilę później byłam już przed nim wystarczająco. Kiedy wstał myślałam że poprosi mnie do tańca, bądź zaproponuje drinka. Lecz tak się nie stało. Chłopak, którego twarzy nadal nie zauważyłam wyminął mnie ale w ostatniej chwili cofnął się i otarł ustami o moje ucho. Zagryzłam wargę czując jego dotyk. Dreszcz przebiegł po moim ciele. To nie trwało długo. Oderwał się od mojego ucha po czym znowu otarł o nie wiedząc zapewne jak zareagowałam poprzednim razem. Był taki delikatny i subtelny. Zanim jednak uciekł mi z pola widzenia usłyszałam jeszcze jego cichy szept.
-Jesteś w niebezpieczeństwie, uciekaj, teraz.- to brzmiało jak rozkaz. Ale nie znałam go. Może tak sobie żarty ze mnie robi? Fakt, troche mnie to zaniepokoiło ale alkohol w mojej krwi nie pozwolił mi przejmować się tym więc ponownie zapominając o całej akcji poszłam na górę do łazienki. Stelli dalej nie widziałam. Ale to nic, umie sobie poradzić z różnego typu chłopakami. Szłam w strone drzwi od łazienki. W tle zauważyłam cień a obok niego osobę, ciemne ubranie. Uśmiechnęłam się cwaniacko myśląc że to ten chłopak z dołu. A czemu myśląc? Bo to rozwijało się dalej. Już po chwili byłam przyciśnięta do ściany mocno przez szorstkie ręce. Poczułam oddech w okolicach mojego dekoldu. To nie było to samo co wcześniej. To jest coś odrażającego, nieprzyjemnego bardziej. To wszystko przypomina mi scenę jednego z filmów które oglądałam. Te dziwne przemyślenia nie trwały długo, ponieważ zanim się zorientowałam chłopak zaczął ściągać, znaczy nie. Poprawka, on zaczął zdzierać ze mnie ubranie. I właśnie wtedy ożywiła się u mnie jedna z tych komórek mózgu która pozwoliła mi myśleć racjonalnie nawet gdy byłabym w stanie oddać swoją cnotę przypadkowemu chłopakowi z dyskoteki. W sumie nie wiedziałam czego on chce. Kiedy zrzucił moją sukienkę myślałam że zaraz zdejmie reszte ubrania, ale tak się nie stało. Poczułam tylko coś metalowego przyciśniętego do mojej klatki piersiowej. Spojrzałam w dół i zobaczyłam czarny pistolet. Pierwsze co mi przyszło do głowy to to że on to jakiś dzieciak który bawi się zabawkami, ale potem przypomniałam sobie słowa tajemniczego chłopaka z dołu. Wydawał się taki znajomy a zarazem taki spokojny. Nie wiedziałam co robić. Ruszyć się? Stać tam i czekać na śmierć? W oddali zobaczyłam jakąś postać. Może ten ktoś mnie uratuje?
-Czego ode mnie chcesz?- zapytałam, trzęsąc się ze strachu. Ciesze się że głos mi nie zadrżał.
-Masz coś co należy do mnie- wskazał moją ręke. Wisiała na niej czarna bransoletka. Nie oddam jej nikomu. O nie.
-Dostałam ją od brata nie mogę ci jej oddać- powiedziałam trochę pewniej niż wcześniej.
-Czyli on sprowadził na ciebie niebezpieczeństwo bo jak mi jej nie dasz to..
-To co?- ktoś mu przerwał. Znałam tem głos. Dopiero kiedy wyjrzałam za ramienia tego chłopaka zobaczyłam twarz blondyna bez czapki. To on, tylko bez czapki. Jest taki znajomy, może gdzieś go widziałam już. Mężczyzna stojący przede mną odwrócił się i od razu upuścił pistolet obok mojej nogi. Odetchnęłam z ulgą bo nie dotknął on mojej nogi. Chłopak wyjął z tylnej kieszeni swoją broń (czyt. pistolet) i wymierzył w mężczyznę.
-Ty i twój Logan, lepiej się do niej nie zbliżajcie- i usłyszałam strzał. Nie wiedziałam z której on padł strony, ale zaraz po tym wszędzie była krew. Wzdrygnęłam się i powoli zaczęłam osuwać się po ścianie. Usłyszałam tylko jeszcze.
-Chloe..- i już zamknęłam swoje powieki.
Oczami Richa:
Zemdlała. Chloe, zemdlała. Co ja mam zrobić? Wziąłem ją na ręce i napisałem smsa żeby któryś przyszedł tu i to posprzątał. Wyniosłem szybko dziewczynę z budynku upewniając się że nic jej nie grozi i zawiozłem ją do domu, w jej torbie znalazłem klucze. Rozeznany byłem już tutaj więc bez problemu znalazłem jej pokój. Delikatnie położyłem ją na łóżku. Niedługo się obudzi. Na pewno.
A tym czasem w Hul:
Dziewczyna zaczęła ubierać swoją granatową spódniczkę i już po chwili wyszła z malutkiej sypialni. Poszła na dół w poszukiwaniu swojej przyjaciółki lecz na marne, ponieważ nie dostrzegła jej. Wyjęła swój telefon z torebki i wybrała numer do Amy. Zaniepokoiła się kiedy ona nie odebrała. Pędem ruszyła w kierunku drzwi. Może i była pijana ale myślała czysto. Wyszła z klubu w którym dopiero była i zamówiła taksówkę. Kiedy mężczyzna jakiś czas później dojechał w określone miejsce, ona mu zapłaciła po czym opuściła żółte auto i poszła w strone znanego jej domu. Zmarszczyła brwi zauważając czarny samochód na podjeździe i w duchu myślała że to jednak ktoś zaufany dla nich. Wiele jest osób które chcą skrzywdzić WPD, całą tą grupę. Wiedziała że Chloe należy do nich i mimo wszystko chciała ją uratować przed złymi. Była dla niej jak siostra. Kiedyś obie by wybuchły śmiechem jakby to usłyszały, a teraz? Teraz to nie jest takie zabawne. I pomyśląc że wszystko zaczęło się na placu zabaw, w centrum Oxford. Nie zastanawiając się dłużej dziewczyna szybko wpadła do domu trącając ramieniem jakąś osobę. Niekontrolowanie przekręciła głowę w stronę postaci i zastygła w miejscu. Dobrze wiedziała kto to.
-Czego chcesz Rich?
-Przelecieć Amandę- dziewczyna otworzyła szerzej oczy- żartowałem.
-Jakoś nie wychodzą ci te żarty Bieber- rzuciła oschle w jego stronę na co chłopak roześmiał się.
-A tak na poważnie to uratowałem ją, powinnaś być mi wdzięczna bo Gerry raczej mierzył do niej z pistoletu.
-Dlaczego wróciliście?- zapytała cicho z ciekawości. Chłopak przewrócił oczami.
-Jak sama wiesz Logan niezbyt przepada za całą waszą paczką sądząc po tym że on ma ponad 20 ludzi a wy macie mniej niż 10 i zawsze wygrywacie. Nawet sam się dziwie ale to już nieważne. Spencer, jeden z nich pracuje dla nas ale naraził się i tak jakby jest nowy u nich. Od razu mu zaufali. On napisał mi sms'em że Amanda ma zostać zabita w Hel na obrzeżach Oxford na trzecim piętrze obok sypialni jakiegoś gościa. Od razu z bratem przyjechaliśmy do tego klubu i ze względu na to że ona mojego brata już widziała to ja musiałem się z tym uporać. Uratowałem ją, zaprowadziłem do domu i teraz śpi spokojnie w swoim pokoju, nie musisz się martwić Stella. Ona jest bezpieczna. My jesteśmy w mieście. Na razie jej w to nie mieszaj, powiedz chłopakom ale jej wytłumaczy to ktoś inny. Ktoś kto jak sądzę jest bliższy jej sercu. - mrugnął do blondynki wychodząc bez żadnego słowa pożegnania. Dziewczyna od razu pognała do Amy. Zauważając ją na łóżku odetchnęła z ulgą i położyła się obok niej.
-Już niedługo się to skończy- szepnęła i zamknęła oczy zasypiając obok niej.

wtorek, 7 kwietnia 2015

Chapter four

Oczami Chloe:
Wstałam wcześnie, bo o 5:00. Co mnie podkusiło akurat o tej się obudzić? Sen.
Sen:
Biegłam ile sił w nogach bo światło gasło. Już byłam przy drzwiach kiedy nagle światło zgasło. Szukałam drzwi wszędzie. Próbowałam coś dostrzec. Ale nie udawało mi się, nawet siebie nie widziałam. Pustka. Ciemność. Słyszałam dziwne odgłosy. Coś w stylu że ktoś chciał mi coś powiedzieć ale nie mógł. Jakby miał zaklejone usta. Znałam ten głos. Szłam w stronę głosu. Zrobiłam parę kroków i światło błysnęło ukazując twarz Jason'a. Jak się później okazało był cały w płomieniach. Za nim ktoś stał. Chciałam podejść ale silny płomień mi to uniemożliwił. Widziałam tam twarz podobną do Jason'a. Ale to nie może być on sam, to nie ma sensu. W końcu płomienie i Jason zaczęli się przesuwać w moją stronę. Stałam w miejscu i zamknęłam oczy wiedząc co się zaraz stanie. Usłyszałam jeszcze przy uchu czyjś głos.
-Kiedyś mnie spotkasz, może i zabijesz ale nigdy nie zabijesz swojego przyjaciela. 
-Jak to przyjaciela?- szepnęłam. Nie mogłam otworzyć oczy. Jak bym miała je zaklejone. 
-Przyszłego przyjaciela. Sekrety wyjdą na jaw.- otworzyłam oczy i nic nie zobaczyłam. Kiedy tylko się odwróciłam do tyło płomień obił się o mnie a Jason krzyczał żebym uciekała.....
Tak właśnie się obudziłam z krzykiem. Czego on ode mnie chce? Przyjaciel? Jaki przyjaciel? Nic nie rozumiem. Każdy sen jest inny. Każdy prowadzi do prawdy. Ale przy każdym zawsze się budzę. Potrząsnęłam głową i wyszłam z łóżka po czym ruszyłam na balkon. Otworzyłam drzwiczki i weszłam na płytki przez co moje ciało przeszedł dreszcz. Stanęłam przy barierce i zaczęłam się rozglądać. Chciałabym kiedyś tak polecieć. Cóż, może kiedyś. Jako anioł? Diabełek? Wszystko się okaże w przyszłym czasie. Możliwe jest wszystko. Dzisiaj chyba sobota. Wolne od pracy. Nareszcie. Patrzyłam na widoki kiedy zauważyłam jakąś dziewczynę. Biegła, widać było jakby uciekała przed czymś, a może powinnam powiedzieć przed kimś? Wytęrzyłam wzrok i za nią zauważyłam chłopaka. Nie widziałam twarzy. Widziałam nóż, bo tam padł mój wzrok. Na ręke. Cała się trzęsłam. I jestem pewna że to nie od zimna które czułam tylko strach przed tym co ma się zaraz wydarzyć. Chłopak w końcu dogonił dziewczynę i wbił w nią nóż przez co brunetka opadła bezwładnie na ziemię. Chłopak zaczął rozglądać się przypuszczam że rozglądał się ponieważ nie chciał być złapany. Kiedy jego spojrzenie zwracało się w strone mojego domu ukucnęłam szybko i zaczęłam przyglądać się jegi twarzy. Był taki podobny do Jay'a. To nie możliwe żeby to był on. A może dlatego mi nie odpisywał? Boże po co mu to mówiłam. Przeczołgałam się do pokoju i z hukiem zamknęłam drzwi i zasłoniłam okna. Skuliłam się w rogu cicho szlochają. Czemu musiałam to zabaczyć. Dlaczego wszystko kojarzy mi się z Jason'em albo Jay'em teraz? Mam tak okropnego pecha. Dobra, wiem że ja też zabiłam.. Parę osób. Ale to nie upoważnia mnie do patrzenia na to. Po prostu kiedy zabiłam od razu uciekałam. Westchnęłam i postanowiłam się ogarnąć po czym wstałam z podłogi wycierając twarz i poszłam powoli do łazienki. Już pewnie coś po 6. Długo się na to patrzyłam raczej. Przemyłam twarz wodą, umyłam zęby, ubrałam się i związałam włosy w prosty kucyk. Wyszłam z pokoju i pisnęłam bo w domu rozległ się dzwonek. Moje ręce? Moje nogi? Moja twarz? Nie mogę się ruszyć. A jak to on? Dzwonek zadzwonił drugi raz. Po cichu na palcach podeszłam do drzwi wachając się czy spojrzeć przez wizjer czy nie. W końcu to nic takiego. Zerknęłam w malutką dziurkę i wielka gula pojawiła się w gardle. Tak bardzo nie chciałam stać w tym domu. Strasznie chciałam żeby on sobie poszedł. Z oczu niewiadomo skąd spłynęły mi łzy. Dlaczego on mi to robi. Z całej siły próbowałam powstrzymać się przed otwarciem drzwi, ale po chwili dzwonek i ciche pukanie przeobraziło się w walenie w drzwi. Wzięłam głęboki wdech i pośpiesznie otworzyłam drzwi. Nie były juz do końca otwarte kiedy poczułam pieczenie na policzku. Zaraz się cofnęłam od drzwi ale on był szybszy. Przycisnął mnie do ściany jednym ruchem.
-Pieniądze prosze, tylko po to przyszłem- warknął do mojego ucha.
-N.. Nie mam jeszcze- łakałam cicho.
-Dobrze wiesz że ja z matką nie mamy co jeść już- zmrużyłam oczy.
-Ona nie jest już moją matką.. A ty.. A ty nie jesteś już moim ojcem- rozszerzył oczy i kiedy był zbyt zdezorientowany wypchnęłam go z domu- nie pokazuj mi się na oczy więcej bo obiecuję że skończysz inaczej- trzasnęłam drzwiami i przekręciłam zamek kilka razy w razie gdyby chciał wejść ponownie. Biegłam do pokoju szybko. Ale pech chciał że na ostatnim schodku zaczepiłam się i walnęłam twarzą w podłogę. Podniosłam się i ruszyłam do łazienki przemyć znowu twarz. Weszłam do niej i puściłam wode. Kiedy już mogłam wyjść poszłam do pokoju i złapałam za telefon. Światełko zapaliło się przy głównym guziku dzięki czemu wiedziałam że ktoś napisał. Odblokowałam klawiaturę. Jedna wiadomość z tumblr. A druga od Stella'i. Weszłam w skrzynkę odbiorczą.
Od: Stella��
Hej kochanie, dzisiaj impreza? No jasne że tak! U Anthoniego. Przyjadę o 19, bądź gotowa.
Zaśmiałam się i odpisałam jej tylko że się zgodziłam po czym weszłam na tumblra. Otworzyłam wiadomość od Jay'a.
"Przepraszam że wczoraj nie odpisałem ale zasnąłem. Zmęczenie i te sprawy. Mam nadzieje że nie jesteś zła. Po za tym miłego dnia."
Uśmiechnęłam się do siebie a moja podświadomość mówiła że co jak co ale na niego nie da się być złym. Od razu odgoniłam tę myśl.
"Wzajemnie. Nie jestem zła bo to w sumie nic takiego. Dzisiaj napisałeś i to jest ważne."
Wysłałam.. Czekaj chwila. Napisałam,o nie. To wygląda jakbym za nim tęskniła.
-Bo tęsknisz- powiedział głos w głowie ale nie powiedziałam tego. Nie chciałam się przyznać do tego że tęsknię za kimś kogo nie znam prawie wcale.
Przewróciłam oczami kiedy zorientowałam się że gadam że swoimi myślami. Ruszyłam w stronę kuchni. Może zrobię rosół? Tak to chyba dobry pomysł. Wzięłam garnek i przelotnie spojrzałam na niego. W chwili kiedy zobaczyłam odbicie swojej twarzy od razu parę łez cisnęło mi się do oczu. Ale nie będę płakać przez jakiegoś człowieka który może i jest moim ojcem ale szkoda że się nie zachowuje jak ojciec. Potrząsnęłam głową i zaczęłam gotować makaron po czym sam rosół. Kiedy zrobiłam wszystko jak należy zostawiłam to i zapaliłam gaz. Pognałam do salonu mając pomysł żeby coś obejrzeć. Podeszłam do pułki z płytami i wyjęłam jedną. "Gra o tron". Uwielbiam ten film! Jednym ruchem włożyłam płytę do DVD i cofnęłam się siadając na kanapie wygodnie. Wzięłam pilot i włączyłam odpowiedni kanał i zaczęłam oglądać. Już po jakichś 40 minutach zaczęłam zamykać oczy.
***
Obudził mnie jakiś zapach i dźwięk mojego telefonu. Wzięłam telefon do ręki i spojrzałam na ekran po czym uśmiechnęłam się szeroko, nacisnęłam zieloną słuchawkę przukładając komórkę do ucha.
-No hej, jak tam u ciebie Michael?
-A wiesz że dobrze? A u ciebie?
-Jak najlepiej. A co podkusiło cię zadzwonić?- zmarszczyłam brwi czując znowu dziwny zapach.- Makaron!- krzyknęłam i od razu podniosłam się z kanapy biegnąc do kuchni. Słyszałam chichot w słuchawce. Jednym ruchem włączyłam głośnomówiący i położyłam telefon na blacie po czym zgasiłam gaz.
-Znowu przypaliłaś rosół?
-A jak myślisz?- pytanie retoryczne.
-Nie wiem czy chcesz znać odpowiedź na to.- zaśmiał sie- przepraszam muszę kończyć. Dzisiaj wieczorem ci wyjaśnie pa.
I się rozłączył. Wzruszyłam ramionami i wyjęłam z szafki miskę. Na szczęście makaron był jadalny. Nałożyłam rosołu i podeszłam do stolika po czym usiadłam stawiając miskę przed sobą.
***
Właśnie byłam przy szafie, jezu w co ja się ubiorę. Już jest 17  a ja dalej nie wiem w co się ubrać. Na pewno sukienka ale jaka? Powywalałam z szafy wszystkie sukienki na łóżko i zaczęłam przebierać. Nie. Ta nie. Ta też. O boże. Ta! Ta będzie idealna. Wstałam i przyłożyłam czarną sukienke bez ramiączek do siebie. Dostałam ją od babci w tamtym roku. Jezu. W tej jadę i koniec. Schowałam do szafy sukienki i poszłam do łazienki się przebrać. I już po paru minutach mogłam obkręcić się w błyszczącej sukience. Sięgała tak żeby zakrywać mi tyłek ale zarazem nie była za długa. Była przed kolana. Luźna. Usiadłam na krześle przed lustrem. Dobra, teraz fryzura i makijaż. Zabrałam się za robienie fryzury. Zdecydowałam się na koka. Zrobiłam go i zaczęłam robić makijać. Troszke mocny. Ale nie za dużo. Pasuje do sukienki. Wstałam i podeszłam do szafy. Jeszcze buty. Przebierałam, nareszcie. Zobaczyłam czarne szpilki i założyłam je. Idealnie. Złapałam za telefon widząc że dzwoni Stella. Odebrałam.
-Już jestem. Wychodź.
Wzięłam torebkę i poszłam do drzwi. Zamknęłam je za sobą chowając kluczyki do torebki. Weszłam do samochodu i Stella przyjrzała mi się z cwanym uśmiechem.
-To będzie najlepsza impreza ever.- wyszeptała i ruszyła z piskiem opon w strone klubu w którym mieliśmy się zabawić.