sobota, 28 marca 2015

Chapter three

Oczami Chloe:
Jęknęłam, właśnie jestem w drodze do teatru. Lukey wybrał "Wayang kulit"*. Oh boże, on myśli że ja lubię teatry. W restauracji pytał się mnie na co chciałabym iść. Nie miałam bladego pojęcia nawet o czym mówi. Co powiedzieć. Pierwsze co to chciałam powiedzieć czerwony kapturek. Ale to nie taki teatr. Blondyn zatrzymał się samochodem przed wielką bramą i budynkiem który swoim kształtem odrobinę przypominał taki pałac. Wysiadłam z samochodu na co Luke, tak właśnie, Luke. Bo po co przedłużać i mówić po pełnym imieniu jak można po prostu trochę je skrócić? No więc wracając do tematu, Luke wysiadł zaraz po mnie i podążył za mną. Otworzył mi drzwi, niby na pozór są duże i ciężkie. A tak serio to otworzył je z taką łatwością jakby to byłoby jakieś piórko. Potrząsnęłam głową i weszłam do środka. Zaczęłam się rozglądać, wszędzie zdjęcia jakichś przedstawień, wszyscy dookoła rozbiegani. Byli tu zarówno i klienci i aktorzy z laleczkami w rękach. Jedne lalki były ze sznurkami a inne zakładane na ręce. Luke pchnął mnie lekko do kasy i wyjął pieniądze. Zmierzyłam go wzrokiem.
-Nie płać za mnie- mruknęłam tak żeby tylko on to usłyszał. Zaśmiał się cicho, no proszę ktoś tu ma dobry humor.
-Będę za ciebie płacić- już chciałam mu odpowiedzieć, sprzeciwić się ale mi to uniemożliwił- nie przyjmuje odmowy.- położył pieniądze na ladzie i wybrał jakieś tam przedstawienie. W sumie to nie wiem nawet co. Rozglądałam się wokół i podziwiałam widoki, myślę że to było przesiąknięte sarkazmem.
-Prosze- wróciłam do rzeczywistości kiedy chłopak dźgnął mnie lekko w ramie jakąś karteczką. To pewnie bilecik. Wzięłam go do ręki i poszłam za Luke'm.
***
Pomocy. Jestem wyczerpana. Co to było wogóle?
-Podobało się?- spytał Luke kiedy byliśmy w drodze do mojego domu. Przytaknęłam bo nie byłam w stanie nic powiedzieć. Luke jest fajny, opiekuńczy nawet imprezowy. Trzeba będzie go gdzieś na jakąś imprezę wyciągnąć. Powiem to Stelli, w końcu ona za nim szaleje. Na pewno go jakoś skusi.
-Jesteśmy.
-W takim razie do zobaczenia w poniedziałek bo w soboty i niedziele mam wolne- mrugnęłam i nie zdążyłam nawet pociągnąć za klamkę a chłopak przyciągnął mnie lekko do siebie po czym złożył krótki i delikatny pocałunek na moich ustach.
-Do zobaczenia Chloe- zaczerwieniłam się troszkę i wysiadłam z samochodu machając do niego niezgrabnie. Pobiegłam szybko do domu i gdy tylko byłam w środku oparłam się o drzwi. Co to było. Jezu. On nie jest nawet moim przyjacielem. Gdy rozległ się dzwonek w domu od razu odskoczyłam od drzwi jak poparzona. Wyjrzałam przez wizjer w drzwiach i odetchnęłam kiedy uświadomiłam sobie że to Luke. Otworzyłam drzwi i popatrzyłam się na niego.
-Zapomniałaś czegoś-pomachał mi torebką przed nosem. Zaśmiałam się i wzięłam rzecz od niego.
-Dziękuję-pocałowałam go w policzek na co chłopak od razu rozpromieniał.
-To do poniedziałku?- mruknął niezadowolony.
-Tak- kiwnęłam głową i jak zaczął się oddalać zamknęłam za nim drzwi przekręcając zamek. Bo dzisiejszych opowieściach chyba boje się nawet sama w domu siedzieć.
Poszłam na górę i zdjęłam szpilki. Jak dobrze, o niczym innym tak nie marzyłam jak o zdjęciu tych pieprzonym butów. Zabrałam z łóżka swoją piżamę i podreptałam do łazienki. Rozebrałam się i weszłam pod prysznic. Zaczęłam oblewać się powoli wodą myjąc swoje ciało przy okazji. Wzięłam płyn z dołu prysznica i natarłam się nim. Pachniał malinowo. Spłukałam go z siebie i wyszłam. Wytarłam się ręcznikiem po czym zwinnie założyłam na siebie ubranie i wyszłam z łazienki. Usiadłam na łóżku nie wiedząc co z sobą zrobić. Ten pocałunek w samochodzie, nie był taki nie do opisania ale był. Był taki delikatny. Chciałam go przedłużyć ale pomyślałam sobie że wyjdę na łatwą*. No bo co jak co ale taka ne jestem. Wyjęłam z torebki telefon i odblokowałam klawiaturę. W oczy rzuciła mi się jedna wiadomość z tumblra. Pewnie od Jay.. znaczy Justin'a. Nie myliłam się.
"Amanda? Ładnie. Nie przyszło mi to do głowy, zgadzam się. Cóż osobiste sprawy mówisz? Mam nadzieję że kiedyś będę mógł się o nich dowiedzieć. Słyszałaś o mnie wiele rzeczy? Jakie?" 
Erotyczne, ale od razu palnęłam się w głowę. Słyszałam takie i tylko takie ale powiedzieć mu to? Co mi szkodzi.
"Parę... erotycznych ciekawostek. Między innymi lubi podobno wymyślać takie fantazje że nie jedna jest morka przez ekranem czytając to. Myślę że nie uda ci się mnie doprowadzić do takiego stanu. Ale jeśli nic nie szkodzi ci o chętnie bym coś takiego przeczytała. Pisz bezwstydnie, chociaż tego ci mówić chyba nie muszę  nie? To czekam."
Fantazje. Nie mogę uwierzyć że tak grzeczna osoba pod względem erotycznym mogła takie coś napisać. Dziewictwo mnie pokarało. Usłyszałam wibracje w ręku. Tak szybko? Spojrzałam na godzinę, kurcze myślałam o tym całe 5 minut. Jestem z siebie dumna. Weszłam w wiadomość.
"Kochanie, widzę po twoim sposobie pisania że jesteś dziewicą? Powiedziałaś że nie uda mi się doprowadzić cię do takiego stanu kiedy będziesz mokra. Mógłbym ci to chętnie pokazać. Bo to co tutaj napiszę mogłoby cię odstraszyć. Więc może innym razem."
Nigdy w życiu sie z nim nie spotkam. Nie z takim zboczeńcem, mógłby mnie zgwałcić czy coś.
"No dobra niech ci będzie. Więc może.. co dzisiaj ciekawego się działo u ciebie?" 
Na odpowiedź długo czekać nie musiałam.
"Dużo rzeczy. Rano wyszła ode mnie jakaś blondynka której imienia nawet nie znam. Potem po południu z kumplami wyszliśmy na miasto i zobaczyłem tam dawną dziewczynę z liceum. No i wiesz. Krótki numerek w pobliskiej łazienki i spierdalaj, do widzenia. Chyba się na mnie obraziła. A u ciebie co się działo?"
Zaśmiałam się na jego historyjkę. Do łazienki na krótki numerek. Dobra, zaczęłam odpisywać.
"Hahhaha poprawiłeś mi humor. Pomimo że powiedziałeś prawdę to i tak poprawiłeś. A u mnie? Rano praca. O 17 wyjście z kolegą do restauracji i do teatru... zabrał mnie do teatru. Nienawidzę go za to. Ale na kolacji dowiedziałam się że 10 km od mojej dzielnicy mieszka jakiś gwałciciel. Trochę już się uspokoiłam ale dalej się boję." 
Czekałam na jego odpowiedź ale się nie doczekałam. Może poszedł spać? To ja też pójdę. Ułożyłam się wygodnie i poszłam w głęboki sen.
_____________________________________________
Wayang kulit- to teatr cieni, który odbywa się przeważnie wieczorami w zaciemnionym pomieszczeniu. 
Łatwa- to dziewczyna która szybko ulega.
-----------------------------------------
Koniec. 

czwartek, 26 marca 2015

Chapter two

Oczami Chloe: 
Będąc w samochodzie w drodze do pracy myślałam o Jay'u. Ciekawe z jakiego imienia jest taki pseudonim. Może z nazwiska? Sama nie wiem. Kim on może być. Mam nadzieję że nie jest do wzięte od imienia Jason'a. Osobiście bym nie wytrzymała. Wszędzie go widziałam. Miałam chyba jakąś paranoję. Będę musiała iśc znów do psychologa jak powiem o tym wszystkim Stelli. Przecież ona mnie siłą wciągnie do gabinetu. Pokręciłam głową nie będąc w stanie dłużej o tym myśleć. Wysiadłam z samochodu zaraz po tym jak zaparkowałam przed kawiarenką. Spojrzałam na zegarek na ręku i strasznie się zdziwiłam. Chyba pierwszy raz jestem 5 minut przed czasem. Staram się. Weszłam do budynku i poszłam na zaplecze. Założyłam fartuszek i wzięłam wszystko co potrzebne, po czym pokierowałam się do lady czekając na pierwszych gości. Może ktoś znajomy przyjdzie? Dzisiaj na wieczór moje plany są takie żeby siedzieć, pić, siedzieć, jeść, leżeć, tumblr...
-Chloe słyszysz mnie?- ktoś mną potrząsnął. Spojrzałam w tym kierunku i zauważyłam Lukey'a. 
-Tak, słyszę słyszę- skłamałam. Byłam pochłonięta o myśleniu o pierdołach które nie mają sensu .
-Więc co mówiłem? - spytał podejrzliwie. Próbowałam coś sobie przypomnieć, może coś usłyszałam. Ale nic nie wpadło mi do głowy. Wkopałam się.
-Dobra, byłam zamyślona. A co mówiłeś?- zauważyłam że wszedł do kawiarenki pierwszy klient- pośpiesz się bo muszę go obsłużyć. 
-Pytałem, czy chciałabyś, albo miałabyś czas wyjść dzisiaj ze mną wieczorem. Za rogiem nie dawno zrobil podobno restaurację. Ludzie ją chwalą. Potem mógłbym cię zabrać do teatru co ty na to?- otworzyłam szerzej oczy. Nie dziwiło mnie że chce gdzieś ze mną wyjsć. Najbardziej zdziwiłam się tym że teatr to jego miejsce co do planów ze mną.- zrozumiem jeśli nie chcesz- dopowiedział widząc pewnie moje zdziwione spojrzenie. W sumie i tak nie mam co robić więc pójdę do tego teatru. Pooglądam parę laleczek i będzie super. On będzie zadowolony.
-Chętnie z tobą pójdę- uśmiechnęłam się miło. 
-To świetnie- klasnął w ręce- przyjadę po ciebie o 18:00 dobrze- kiwnęłam głową w jego kierunku zgadzając się i poszłam do klienta.
***
Koniec, wymarzony koniec. Dzisiaj sami zboczeńce. Była nawet policja w kawiarence. Ten pierwszy klient to był koleś który rozbiera się bez wstydu.Chodzi nago po ulicy. Na samo wspomnienie dostaję gęsiej skórki od tego. Wsiadłam do samochodu i tak szybko jak mogłam pojechałam do domu. Miałam mało czasu do spotkania z Lukey'em. Muszę być szybko wyszykowana bo on zawsze jest przed czasem. Co by nie było. Wjechałam do garażu i pobiegłam do domu. Nie wiem w co się ubrać. Sukienka? Raczej nie. Może spódnica? Też nie. Założę proste jeansy i bluzkę. To jest odpowiedni strój. Podeszłam do szafy w pokoju i zaczęłam wywalać z niej wszystko co wpadło mi w ręce. Nic tu nie ma. Opadłam na łóżko za sobą myśląc co mogłabym założyć. Chyba wezmę jakąś sukienkę. Ich mam pełno. Poprzerzucałam wieszaki i wreszcie znalazłam to czego szukałam. Czarną odsłaniającą połowę pleców sukienkę. Sięga ona przed kolana. Nie jest źle. Poszłam do łazienki i przebrałam się w nią. Jeszcze makijaż. Zaczęłam robić go. Kiedy byłam przy końcu zawibrował mi telefon. Zaraz zobaczę, najpierw się pomaluję. Pewnie Lukey już przyjechał i zadzwonił żeby mnie powiadomić. Wyszłam z łazienki pomalowana i zajrzałam do telefonu. Nie, to nie było od Lukey'a, zdecydowanie. Zaśmiałam się do siebie. Spojrzałam znów w telefon i zaczęłam czytać. Była z tumblra od Jay'a. Odpisał.
"Hej, miło mi to słyszeć Amy.Też sie zastanawiam jak masz na imię bo sądzę że Amy to nie imię? Myślałem że może masz to od imiena Anastasia ale wątpię. Nazywam się Justin. Oh, i mówisz że ci kogoś przypominam? Co ma znaczyć że tego kogoś już nie ma z tobą? Twój były?  Nie wiem czy mogę ci ufać ale imię mogę podać chyba bez zaufania nie? W takim razie oczekuję iż ty mi też podasz swoje. Czekam, Amy.".
Anastasia? Serio? Myślałam nad tym czy teraz mu odpisać czy jak wrócę później? Chyba mam jeszcze czas. Zastanawiałam się nad odpowiedzią. W końcu zaczęłam pisać.
"Nie. Nie Anastasia. Pod żadnym pozorem nie chciałabym się nazywać Anastasia. Zbyt perfekcyjnie jak dla mnie. Ja jestem Amanda. Chyba ci to nie przyszło do głowy co? A i jeszcze coś, mów do mnie Chloe. Tak lepiej. A co do tej osoby którą mi przypominasz to nie. Nie jest mój były i myślę że na razie się nie dowiesz. To są moje osobiste i prywatne sprawy które nie dotyczą ciebie. Mam nadzieję że będziesz wieczorem bo słyszałam o tobie wiele rzeczy które nie wiem czy są prawdziwe ale chętnie się dowiem." 
Wysłałam. Dopiero teraz usłyszałam trąbienie samochodu. Wstałam szybko i wsadziłam telefon i pieniądze do torebki po czym założyłam żakiecik i szpilki i wyszłam z domu. Podeszłam do ciemno-niebieskiego wozu Lukey'a i wsiadłam na miejsce pasażera. Chłopak pochylił się i złożył na moim policzku delikatny pocałunek i zaraz po tym ruszył. Droga była cicha. Ja myślałam o nieznajomym a Lukey pewnie o tym na co mnie zabierze w teatrze. Ale najpierw kolacja. Jay.. Jay.. Justin. Nie słyszałam w pobliżu o żadnym Justinie chociaż jakbym poszła do byle jakiej szkoły i wykrzyczała te imię jestem pewna że było by miliony napalonych obserwujących jego profil nastolatek. Chłopak cieszy się dużą popularnością sądząc po kilkuset polubieniach przy jego zdjęciach. Wygląda tak idealnie. Na zdjęciach jak model. Choć wcale nie dlatego do niego napisałam. Byłam ciekawa. Może zachowuje się jak Jason. Wątpię w to. W pewnym momencie samochód szarpnął lekko do przodu sygnlizując że się zatrzymał. Wyjrzałam przez szybę i zobaczyłam dużą restaurację. Musi być tu drogo. Wzięłam zaledwie 100 złotych. Jak ja o tym powiem Lukey'owi? Żenada. Chłopak przebiegł dookoła samochodu i otworzył drzwi z mojej strony po czym wystawił rękę w moją stronę. Ścisnęłam jego dłoń która pomogła mi wstać. Kiedy byłam poza samochodem brunet zablokował go guzikiem i zaczął prowadzić do budynku.
-W takiej restauracji to ja bym chciała pracować- zachichotałam cicho na co zawtórował mi Lukey. Weszliśmy i przywitał nas jakiś wysoki brunet..
-Pan Bloom i Pani Kimstoon?- przytaknęliśmy na jego pytanie- wasz stolik jest z numerkiem 16 przy oknie. Miłego wieczoru i smacznego życzę oraz zachęcam do ponownego przyjścia tutaj. Mogę prosić pani żakiet?- zwrócił się do mnie.
-Oczywiście- mruknęłam i odwróciłam się a ten zdjął żakiet i powiesił na wieszaku. Kiedy upewniłam się że go powiesił pociągnęłam Lukey'a który przyglądał się wszystkiemu bez słowa za ręke i zaczęłam szukać stolika. To nie było takie trudne sądząc po tym że były tylko dwa stoliki przy oknie. Podeszłam do pierwszego bo tamten był zajęty i zobaczyłam numerek "16" który oznacza że jest nasz. Usiedliśmy przy nim a chłopak zdjął swoją zwiewną kurtkę.
-Dziwi mnie to że mi powiesił żakiet a tobie nawet tego nie zaproponował- zaśmiałam się cicho patrząc na niego.
-Wpadłaś mu w oko. Robi tak z każdą którą chce przelecieć- wzdrygnęłam się na dobór jego słów, kiedy to zobaczył od razu zaczął się poprawiać- znaczy nie wypieprzy cię jeśli tego nie będziesz chciała. Nie jest typem gwałciciela co niektórzy.- przymrużyłam oczy. "Jak niektórzy" ciekawe co to ma oznaczać. Po co owijać w bawełnę, po prostu się zapytam.
-Jak to niektórzy? Ktoś tutaj jest?- zapytałam z ciekawości.
-Tutaj nie. Ale 10 kilometrów od twojej dzielnicy tak. Ale nie bój się. Tam nigdy nie jeździ.-trochę się bałam. To chyba jasne nie? Jakiś gwałciciel mieszka 10 km od mojego domu. Jezu.
-A wiesz może imię? Nazwisko?- przytaknął więc zachęciłam goruchem ręki żeby powiedział coś więcej.
-Wiem tyle że mówią na niego Dark ale nie znam jego imienia. Nazwisko to chyba Bieber, czy coś takiego.
-Hm, nic mi do głowy nie przychodzi. Chyba go nie znam - pokręciłam głową.
_______________________________________________
Drugi rozdział :")
Przepraszam, pierwszy rozdział pisałam na telefonie i nie pokazałam tamtych bohaterów. Więc:
Nathan Crek:

Lukey Bloom:


Dev Futke:
Michael Clifford:
Max Ruterfo:
Stella Hings:




MIŁEGO CZYTANIA, ZAPRASZAM. 




wtorek, 10 marca 2015

Dział pierwszy: "SEKRET" First chapter

Oczami Chloe:
Już byłam spóźniona. Tradycyjnie, jak zawsze. Ale muszę jeszcze zjeść. Cóż, najwyżej mnie wyrzucą. Chociaż i tak nie mogą bo ledwo wiążą koniec z końcem. Jakby mnie tam nie było to by zbankrutowali. Wybiegłam z pokoju z torebką w ręku i pobiegłam do kuchni biorąc jabłko. Usiadłam na krześle w kuchni i zaczęłam jeść. Kiedy byłam już gotowa wyrzuciłam ogryzek do kosza i ubrałam się po czym wyszłam z domu kierując się do garażu. Po co się spieszyć no nie? No po co? Zaśmiałam się do siebie i otworzyłam garaż a zaraz po tym byłam już w samochodzie. Wyjechałam z garażu i zamknęłam go przyciskiem i wyjechałam na ulice w drodze do kawiarenki. Czemu taka praca? Żeby ludzie myśleli że jestem taka w jakiej pracy pracuję. Czyli spokojna. I takie tam. Oni nic nie wiedzą. Nie siedzą w mojej głowie. Nie umieją czytać z oczu. Wieczorem się dopiero dzieje. Nikt mnie nie podejrzewa. Pewnie chcecie wiedzieć o co chodzi? Nie powiem tego. Dowiecie się pod koniec tej codzienności. Zaparkowałam przed budynkiem na którym napisane było "Hellow" z czego o i e nie świeciło się. Wyszłam z auta, zamknęłam je i poszłam do kawiarenki. W progu zobaczyłam Nathan'a. Pewnie znowu ma do mnie coś. Mój ukochany szef.
-Widzisz droga Amando- zaczął Nathan. Jesteśmy na ty, i mówimy już do siebie po imieniu. Miły chłopak. Wyrozumiały.- u nas w pracy obowiązują pewne zasady- chyba był zły sądząc po jego głosie- to już 4 raz kiedy się spóźniasz. Jeszcze jeden raz a zostaniesz wywalona na zbity pysk. Zapamiętaj to sobie.- zaśmiałam się. Na prawde nie umiałam tego nie zrobić. Mówiłam wyrozumiały? Cofam to. Jest okropnym skurwielem i za każdym razem mówi że mnie wywali po czym wywala i wraca mówiąc że zaczyna bankrutować. Niech się zdecyduje. Gdyby była lepsza praca gdzieś blisko to bym poszła tam pracować bo mam dość tego zrzędy. Na serio.
-Dobrze Nathan'ie. To się więcej nie powtórzy- i tak się powtórzy- pomyślałam nie mówiąc już tego na głos.
-Słyszę to już codziennie. To ostatni raz kiedy się spóźniasz bo...
-Dobra dobra. Bo zostanę wywalona na zbity pysk. Tak wiem. Znam to już na pamięć.- popatrzył na mnie jakby niedowierzając.
-Idź do pracy. Ludzie czekają a Lukey sam sobie nie da rady.- wyjrzałam za jego ramię i widząc Lukey'a biegającego od stolika do stolika wybuchnęłam śmiechem przez co parę par oczu się na mnie spojrzało. Kiedy już się uspokoiłam minęłam Nathan'a i poszłam na zaplecze się przygotować. Zostawiłam torebkę w swojej szafeczce którą zaraz po tym zamknęłam na klucz. Ubrałam fartuszek i wzięłam notesik do pisania plus do tego długopis. Podeszłam do stolika którego miałam obsłużyć. Jakaś stara pani z wnukami pewnie....
***
Tak minął praktycznie cały dzień. Już 17:00 czyli koniec mojej pracy dzisiaj. Wyszłam z budynku i wsiadłam do samochodu rzucając torebkę na miejsce pasażera. Wyjechałam z parkingu i ruszyłam, lecz nie do domu. Do kącika WPD. Zaraz się wszystkiego dowiecie. Podjechałam pod stary, opuszczony magazyn i weszłam do niego rozglądając się. W piwnicy- rozbrzmiał głos w mojej głowie. Pokierowałam się do piwnicy. Przed oczami miałam cały czas Jason'a. Jakby był tuż przede mną. Ale nie ma go. Nigdy go nie będzie. Starałam się być silna. Ale prawda jest taka że nie potrafię. Ale się staram. Potrząsnęłam głową wyrzucając z niej wszystkie myśli dotyczące innych spraw. Weszłam do piwnicy i zobaczyłam w oddali Dev'a. Ruszyłam pewnym krokiem do niego i przystanęłam za nim.
-Jestem- chłopak odskoczył praktycznie do przodu. Widać było że nad czymś głęboko myślał.
-Na pewno chcesz to zrobić?- przerwał ciszę jako pierwszy. Kiwnęłam twierdząco głową.
-Znalazłem dopiero że nazywa się Max Ruterfo i mieszka na wybrzeżach czyli zaraz niedaleko nas.- odezwał się Michael który właśnie przed chwilą tu wszedł.
-Myślicie że to on?- zapytałam niepewnie.
-My to wiemy. Chloe, nie martw się. Nie musisz skoro nie chcesz- Stella położyła mi ręke na ramieniu. Nawet jej nie zauważyłam.
-Chce. Obiecałam to sobie. Idziemy już od razu? - popatrzyłam na każdego osobno, ale każdy kręcił przecząco głową. Chwilę potem wystawili ręce do przodu. No tak. Bingo. Jak bym mogła zapomnieć.
-Już myślałam że się rozmyśleliście- zaśmiałam się na co mi zawtórowali. Położyłam ręce na ich i jednym głośnym krzykiem krzyknęliśmy jedno zdanie.:"WPD trzymają się razem". Wyszliśmy z magazynu i zdecydowaliśmy że chłopaki pojadą innym samochodem a my moim. Wsiadłyśmy do mojego samochodu ze Stellą i ruszyłam jadnąc do wyznaczonego celu którego szukam już praktycznie miesiąc. Zatrzymałam się pod jakimś domkiem. Opuszczony to on nie jest. Wysiadłam z auta a reszta pochowali się za ścianami. Zapukałam do drzwi i ujrzałam jakiegoś chłopaka może w moim wieku może starszy.
-Czy ty jesteś Max- szepnęłam uwodzicielskim głosem. On tylko kiwnął głową w potem wszystko stało się szybko. Przed oczami znowu miałam Jason'a. Mówił żebym go zabiła. Wyjęłam pistolet z ręki i wycelowałam prosto w chłopaka z trzęsącymi się rękoma.
-To już koniec. Jason się poddał ale ja nie- pokręciłam głową i wystrzeliłam pocisk prosto w serce Max'a. Wszyscy wyszli i patrzyli to na mnie to na niego. Upadłam na kolana rzucając pistolet jak najdalej siebie. Chłopak upadł tuż obok moich kolan na co odruchowo odsunęłam się. Na przeciwko mnie usiadł Stella i ruchem ręki wskazała żeby chłopaki wynieśli Max'a, starli ślady i dali nam na osobności porozmawiać. Założyli rękawiczki ochronne i wynieśli go. Spojrzałam na Stellę. Nie wiedziałam czy jest zła, rozczarowana, smutka, czy jakaś inna. Uczyliśmy się wszystko maskować. Ona pewnie z tego skorzystała.
-Czemu do niego strzeliłaś?- szepnęła i przybliżyła się do mnie. Nie umiałam jej tego powiedzieć bo..
-Jeśli ci powiem to będziesz miała mnie za psychopatke- pokręciła głową. No tak, to nie najlepsze opisanie mnie. Wszyscy jesteśmy jednymi wielkimi psychopatami. Tylko takimi normalnymi. Zaśmiałam się w myślach ale zaraz przestałam.
-Zobaczyłam Jason'a. Powiedział że to on. Że to Max. Musiałam. Po prostu musiałam- powiedziałam szeptem tak żeby nikt oprócz niej tego nie usłyszał.
-Rozumiem.- westchnęła cicho.- jedziemy do domu. Musisz się przespać z tym.- kiwnęłam głową i wstałam ze schodów.- poczekaj tu. Powiem Michael'owi.- zgodziłam się i oparłam o barierkę. Jeszcze musze wejść na tumblra więc tak szybko nie usnę. Dziewczyna szybko wyszła i pociągnęła mnie za ramie do samochodu. Oczywiście nie dała mi prowadzić. Wysadziła mnie przy domu i postawiła mój samochód w garażu. Pożegnałam się z nią. I poszłam do swojego domu a ona do swojego. Tak daleko nie miała. Zaledwie 4 domy od mojego. Zsunęłam z nóg buty i poszłam do kuchni. Zrobiłam sobie kanapki ale przed tym jeszcze umyłam ręce. Usiadłam i zaczęłam jeść. Tylko jabłko dzisiaj i pare kanapek. Nie często się to zdarza. Po zjedzeniu umyłam talerz i poszłam na góre. Rzuciłam się na łóżko i weszłam na tumblra. Pierwsza strona jaka mi się rzuciła w oczy to strona z jakimś chłopakiem. On mi kogoś przypomina. O nie. Szybko zablokowałam telefon o zaczęłam szybko oddychać. Na prawde nie wierze. Przecież to niemożliwe. Odblokowałam i znowu przyjrzałam się zdjęciu. Chyba napisze. Nic się nie stanie c'nie? Dobra pisze. Wcisnęłam "nowa wiadomość" wpisałam jego nazwe i zaczęłam pisać.
"Hey. Zaintrygował mnie twój profil. Przypominasz mi kogoś bardzo ważnego dla mnie. Kogoś kogo nie ma już ze mną. Czemu nie masz swojego imienia w nazwie? Chciałabym wiedzieć jak masz na imię. Spokojnie, mi możesz zaufać.". Kliknęłam "wyślij".

Prologue

"Dziewczyna budzi się przerażona każdej nocy, myśląc tylko o jednym. Żeby spotkać Jego."
-------------------------------
Swoją niewinność traci wtedy gdy natrafia na profil Jay'a. Chłopaka z fantazjami. Ale czy tylko erotycznymi?
 Co kryje się za mroczną ciemnością ich dwojga?
 Co przeżyli w dzieciństwie że teraz są tacy jacy są? 
Czemu do Niego napisała? Czyżby jej kogoś przypominał?
 A może to dlatego że są w mieście aniołów? W mieście gdzie dozwolone jest wszystko a szczęście nie zna granic.
Co zrobi kiedy znajdzie trop na niego? Pojedzie? Czy może będzie dalej z nim pisać o niestworzonych rzeczach?
Chłopak który ma plan. 
Plan na jej zdobycie. 
On wie kim ona jest, ona zaś nie jest niczego świadoma. 
Czy będzie w tym miejsce na miłość? Na radość? Namiętność? 
Oczywiście że będzie. Ale nie będą tego świadomi.
Czy skończy się to happy-end'em? 
Czy jednak ktoś poniesie odpowiedzialność za swoje kłamstwa? 
A może obydwoje spotkają się w innym świecie? 
________________________________________________________
Jest prolog już. Oh yeah ._.

Główni (pierwszoplanowi) bohaterowie

Chloe Amanda Kimstoon (postać Seleny Gomez) - 19 lat. 




Justin Jay Bieber (postać Justina Biebera) - 21 lat. 




________________________________________________________________
Reszta bohaterów pojawi się w trakcie całego opowiadania.