wtorek, 10 marca 2015

Dział pierwszy: "SEKRET" First chapter

Oczami Chloe:
Już byłam spóźniona. Tradycyjnie, jak zawsze. Ale muszę jeszcze zjeść. Cóż, najwyżej mnie wyrzucą. Chociaż i tak nie mogą bo ledwo wiążą koniec z końcem. Jakby mnie tam nie było to by zbankrutowali. Wybiegłam z pokoju z torebką w ręku i pobiegłam do kuchni biorąc jabłko. Usiadłam na krześle w kuchni i zaczęłam jeść. Kiedy byłam już gotowa wyrzuciłam ogryzek do kosza i ubrałam się po czym wyszłam z domu kierując się do garażu. Po co się spieszyć no nie? No po co? Zaśmiałam się do siebie i otworzyłam garaż a zaraz po tym byłam już w samochodzie. Wyjechałam z garażu i zamknęłam go przyciskiem i wyjechałam na ulice w drodze do kawiarenki. Czemu taka praca? Żeby ludzie myśleli że jestem taka w jakiej pracy pracuję. Czyli spokojna. I takie tam. Oni nic nie wiedzą. Nie siedzą w mojej głowie. Nie umieją czytać z oczu. Wieczorem się dopiero dzieje. Nikt mnie nie podejrzewa. Pewnie chcecie wiedzieć o co chodzi? Nie powiem tego. Dowiecie się pod koniec tej codzienności. Zaparkowałam przed budynkiem na którym napisane było "Hellow" z czego o i e nie świeciło się. Wyszłam z auta, zamknęłam je i poszłam do kawiarenki. W progu zobaczyłam Nathan'a. Pewnie znowu ma do mnie coś. Mój ukochany szef.
-Widzisz droga Amando- zaczął Nathan. Jesteśmy na ty, i mówimy już do siebie po imieniu. Miły chłopak. Wyrozumiały.- u nas w pracy obowiązują pewne zasady- chyba był zły sądząc po jego głosie- to już 4 raz kiedy się spóźniasz. Jeszcze jeden raz a zostaniesz wywalona na zbity pysk. Zapamiętaj to sobie.- zaśmiałam się. Na prawde nie umiałam tego nie zrobić. Mówiłam wyrozumiały? Cofam to. Jest okropnym skurwielem i za każdym razem mówi że mnie wywali po czym wywala i wraca mówiąc że zaczyna bankrutować. Niech się zdecyduje. Gdyby była lepsza praca gdzieś blisko to bym poszła tam pracować bo mam dość tego zrzędy. Na serio.
-Dobrze Nathan'ie. To się więcej nie powtórzy- i tak się powtórzy- pomyślałam nie mówiąc już tego na głos.
-Słyszę to już codziennie. To ostatni raz kiedy się spóźniasz bo...
-Dobra dobra. Bo zostanę wywalona na zbity pysk. Tak wiem. Znam to już na pamięć.- popatrzył na mnie jakby niedowierzając.
-Idź do pracy. Ludzie czekają a Lukey sam sobie nie da rady.- wyjrzałam za jego ramię i widząc Lukey'a biegającego od stolika do stolika wybuchnęłam śmiechem przez co parę par oczu się na mnie spojrzało. Kiedy już się uspokoiłam minęłam Nathan'a i poszłam na zaplecze się przygotować. Zostawiłam torebkę w swojej szafeczce którą zaraz po tym zamknęłam na klucz. Ubrałam fartuszek i wzięłam notesik do pisania plus do tego długopis. Podeszłam do stolika którego miałam obsłużyć. Jakaś stara pani z wnukami pewnie....
***
Tak minął praktycznie cały dzień. Już 17:00 czyli koniec mojej pracy dzisiaj. Wyszłam z budynku i wsiadłam do samochodu rzucając torebkę na miejsce pasażera. Wyjechałam z parkingu i ruszyłam, lecz nie do domu. Do kącika WPD. Zaraz się wszystkiego dowiecie. Podjechałam pod stary, opuszczony magazyn i weszłam do niego rozglądając się. W piwnicy- rozbrzmiał głos w mojej głowie. Pokierowałam się do piwnicy. Przed oczami miałam cały czas Jason'a. Jakby był tuż przede mną. Ale nie ma go. Nigdy go nie będzie. Starałam się być silna. Ale prawda jest taka że nie potrafię. Ale się staram. Potrząsnęłam głową wyrzucając z niej wszystkie myśli dotyczące innych spraw. Weszłam do piwnicy i zobaczyłam w oddali Dev'a. Ruszyłam pewnym krokiem do niego i przystanęłam za nim.
-Jestem- chłopak odskoczył praktycznie do przodu. Widać było że nad czymś głęboko myślał.
-Na pewno chcesz to zrobić?- przerwał ciszę jako pierwszy. Kiwnęłam twierdząco głową.
-Znalazłem dopiero że nazywa się Max Ruterfo i mieszka na wybrzeżach czyli zaraz niedaleko nas.- odezwał się Michael który właśnie przed chwilą tu wszedł.
-Myślicie że to on?- zapytałam niepewnie.
-My to wiemy. Chloe, nie martw się. Nie musisz skoro nie chcesz- Stella położyła mi ręke na ramieniu. Nawet jej nie zauważyłam.
-Chce. Obiecałam to sobie. Idziemy już od razu? - popatrzyłam na każdego osobno, ale każdy kręcił przecząco głową. Chwilę potem wystawili ręce do przodu. No tak. Bingo. Jak bym mogła zapomnieć.
-Już myślałam że się rozmyśleliście- zaśmiałam się na co mi zawtórowali. Położyłam ręce na ich i jednym głośnym krzykiem krzyknęliśmy jedno zdanie.:"WPD trzymają się razem". Wyszliśmy z magazynu i zdecydowaliśmy że chłopaki pojadą innym samochodem a my moim. Wsiadłyśmy do mojego samochodu ze Stellą i ruszyłam jadnąc do wyznaczonego celu którego szukam już praktycznie miesiąc. Zatrzymałam się pod jakimś domkiem. Opuszczony to on nie jest. Wysiadłam z auta a reszta pochowali się za ścianami. Zapukałam do drzwi i ujrzałam jakiegoś chłopaka może w moim wieku może starszy.
-Czy ty jesteś Max- szepnęłam uwodzicielskim głosem. On tylko kiwnął głową w potem wszystko stało się szybko. Przed oczami znowu miałam Jason'a. Mówił żebym go zabiła. Wyjęłam pistolet z ręki i wycelowałam prosto w chłopaka z trzęsącymi się rękoma.
-To już koniec. Jason się poddał ale ja nie- pokręciłam głową i wystrzeliłam pocisk prosto w serce Max'a. Wszyscy wyszli i patrzyli to na mnie to na niego. Upadłam na kolana rzucając pistolet jak najdalej siebie. Chłopak upadł tuż obok moich kolan na co odruchowo odsunęłam się. Na przeciwko mnie usiadł Stella i ruchem ręki wskazała żeby chłopaki wynieśli Max'a, starli ślady i dali nam na osobności porozmawiać. Założyli rękawiczki ochronne i wynieśli go. Spojrzałam na Stellę. Nie wiedziałam czy jest zła, rozczarowana, smutka, czy jakaś inna. Uczyliśmy się wszystko maskować. Ona pewnie z tego skorzystała.
-Czemu do niego strzeliłaś?- szepnęła i przybliżyła się do mnie. Nie umiałam jej tego powiedzieć bo..
-Jeśli ci powiem to będziesz miała mnie za psychopatke- pokręciła głową. No tak, to nie najlepsze opisanie mnie. Wszyscy jesteśmy jednymi wielkimi psychopatami. Tylko takimi normalnymi. Zaśmiałam się w myślach ale zaraz przestałam.
-Zobaczyłam Jason'a. Powiedział że to on. Że to Max. Musiałam. Po prostu musiałam- powiedziałam szeptem tak żeby nikt oprócz niej tego nie usłyszał.
-Rozumiem.- westchnęła cicho.- jedziemy do domu. Musisz się przespać z tym.- kiwnęłam głową i wstałam ze schodów.- poczekaj tu. Powiem Michael'owi.- zgodziłam się i oparłam o barierkę. Jeszcze musze wejść na tumblra więc tak szybko nie usnę. Dziewczyna szybko wyszła i pociągnęła mnie za ramie do samochodu. Oczywiście nie dała mi prowadzić. Wysadziła mnie przy domu i postawiła mój samochód w garażu. Pożegnałam się z nią. I poszłam do swojego domu a ona do swojego. Tak daleko nie miała. Zaledwie 4 domy od mojego. Zsunęłam z nóg buty i poszłam do kuchni. Zrobiłam sobie kanapki ale przed tym jeszcze umyłam ręce. Usiadłam i zaczęłam jeść. Tylko jabłko dzisiaj i pare kanapek. Nie często się to zdarza. Po zjedzeniu umyłam talerz i poszłam na góre. Rzuciłam się na łóżko i weszłam na tumblra. Pierwsza strona jaka mi się rzuciła w oczy to strona z jakimś chłopakiem. On mi kogoś przypomina. O nie. Szybko zablokowałam telefon o zaczęłam szybko oddychać. Na prawde nie wierze. Przecież to niemożliwe. Odblokowałam i znowu przyjrzałam się zdjęciu. Chyba napisze. Nic się nie stanie c'nie? Dobra pisze. Wcisnęłam "nowa wiadomość" wpisałam jego nazwe i zaczęłam pisać.
"Hey. Zaintrygował mnie twój profil. Przypominasz mi kogoś bardzo ważnego dla mnie. Kogoś kogo nie ma już ze mną. Czemu nie masz swojego imienia w nazwie? Chciałabym wiedzieć jak masz na imię. Spokojnie, mi możesz zaufać.". Kliknęłam "wyślij".

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz