Oczami Chloe:
*godzine później*
Siedziałam przy barze, właśnie zamawiałam 4 kieliszek. Stella znalazła niedawno nowego chłopaka na noc. Zaśmiałam się głupkowato i wypiłam zawartość kieliszka. Wstałam kiwając się na boki. Trudno jest chodzić gdy jest się napitym. Postanowiłam iść potańczyć bo chyba nic lepszego do roboty nie mam. Usłyszałam w głośnikach piosenkę w stylu Bruno Mars'a. Ale to nie te czasy. Zmierzyłam wzrokiem całą salę w poszukiwaniu kogoś z kim mogłabym się zabawić. W kącie zobaczyłam jakiegoś młodego chłopaka, czarna kurtka i full cap, też czarny. Może to partia na dzisiaj? Podeszłam do tajemniczego chłopaka. Nie widziałam jego twarzy, miał ją schyloną w dół jakby nad czymś myślał. Chwilę później byłam już przed nim wystarczająco. Kiedy wstał myślałam że poprosi mnie do tańca, bądź zaproponuje drinka. Lecz tak się nie stało. Chłopak, którego twarzy nadal nie zauważyłam wyminął mnie ale w ostatniej chwili cofnął się i otarł ustami o moje ucho. Zagryzłam wargę czując jego dotyk. Dreszcz przebiegł po moim ciele. To nie trwało długo. Oderwał się od mojego ucha po czym znowu otarł o nie wiedząc zapewne jak zareagowałam poprzednim razem. Był taki delikatny i subtelny. Zanim jednak uciekł mi z pola widzenia usłyszałam jeszcze jego cichy szept.
-Jesteś w niebezpieczeństwie, uciekaj, teraz.- to brzmiało jak rozkaz. Ale nie znałam go. Może tak sobie żarty ze mnie robi? Fakt, troche mnie to zaniepokoiło ale alkohol w mojej krwi nie pozwolił mi przejmować się tym więc ponownie zapominając o całej akcji poszłam na górę do łazienki. Stelli dalej nie widziałam. Ale to nic, umie sobie poradzić z różnego typu chłopakami. Szłam w strone drzwi od łazienki. W tle zauważyłam cień a obok niego osobę, ciemne ubranie. Uśmiechnęłam się cwaniacko myśląc że to ten chłopak z dołu. A czemu myśląc? Bo to rozwijało się dalej. Już po chwili byłam przyciśnięta do ściany mocno przez szorstkie ręce. Poczułam oddech w okolicach mojego dekoldu. To nie było to samo co wcześniej. To jest coś odrażającego, nieprzyjemnego bardziej. To wszystko przypomina mi scenę jednego z filmów które oglądałam. Te dziwne przemyślenia nie trwały długo, ponieważ zanim się zorientowałam chłopak zaczął ściągać, znaczy nie. Poprawka, on zaczął zdzierać ze mnie ubranie. I właśnie wtedy ożywiła się u mnie jedna z tych komórek mózgu która pozwoliła mi myśleć racjonalnie nawet gdy byłabym w stanie oddać swoją cnotę przypadkowemu chłopakowi z dyskoteki. W sumie nie wiedziałam czego on chce. Kiedy zrzucił moją sukienkę myślałam że zaraz zdejmie reszte ubrania, ale tak się nie stało. Poczułam tylko coś metalowego przyciśniętego do mojej klatki piersiowej. Spojrzałam w dół i zobaczyłam czarny pistolet. Pierwsze co mi przyszło do głowy to to że on to jakiś dzieciak który bawi się zabawkami, ale potem przypomniałam sobie słowa tajemniczego chłopaka z dołu. Wydawał się taki znajomy a zarazem taki spokojny. Nie wiedziałam co robić. Ruszyć się? Stać tam i czekać na śmierć? W oddali zobaczyłam jakąś postać. Może ten ktoś mnie uratuje?
-Czego ode mnie chcesz?- zapytałam, trzęsąc się ze strachu. Ciesze się że głos mi nie zadrżał.
-Masz coś co należy do mnie- wskazał moją ręke. Wisiała na niej czarna bransoletka. Nie oddam jej nikomu. O nie.
-Dostałam ją od brata nie mogę ci jej oddać- powiedziałam trochę pewniej niż wcześniej.
-Czyli on sprowadził na ciebie niebezpieczeństwo bo jak mi jej nie dasz to..
-To co?- ktoś mu przerwał. Znałam tem głos. Dopiero kiedy wyjrzałam za ramienia tego chłopaka zobaczyłam twarz blondyna bez czapki. To on, tylko bez czapki. Jest taki znajomy, może gdzieś go widziałam już. Mężczyzna stojący przede mną odwrócił się i od razu upuścił pistolet obok mojej nogi. Odetchnęłam z ulgą bo nie dotknął on mojej nogi. Chłopak wyjął z tylnej kieszeni swoją broń (czyt. pistolet) i wymierzył w mężczyznę.
-Ty i twój Logan, lepiej się do niej nie zbliżajcie- i usłyszałam strzał. Nie wiedziałam z której on padł strony, ale zaraz po tym wszędzie była krew. Wzdrygnęłam się i powoli zaczęłam osuwać się po ścianie. Usłyszałam tylko jeszcze.
-Chloe..- i już zamknęłam swoje powieki.
Oczami Richa:
Zemdlała. Chloe, zemdlała. Co ja mam zrobić? Wziąłem ją na ręce i napisałem smsa żeby któryś przyszedł tu i to posprzątał. Wyniosłem szybko dziewczynę z budynku upewniając się że nic jej nie grozi i zawiozłem ją do domu, w jej torbie znalazłem klucze. Rozeznany byłem już tutaj więc bez problemu znalazłem jej pokój. Delikatnie położyłem ją na łóżku. Niedługo się obudzi. Na pewno.
A tym czasem w Hul:
Dziewczyna zaczęła ubierać swoją granatową spódniczkę i już po chwili wyszła z malutkiej sypialni. Poszła na dół w poszukiwaniu swojej przyjaciółki lecz na marne, ponieważ nie dostrzegła jej. Wyjęła swój telefon z torebki i wybrała numer do Amy. Zaniepokoiła się kiedy ona nie odebrała. Pędem ruszyła w kierunku drzwi. Może i była pijana ale myślała czysto. Wyszła z klubu w którym dopiero była i zamówiła taksówkę. Kiedy mężczyzna jakiś czas później dojechał w określone miejsce, ona mu zapłaciła po czym opuściła żółte auto i poszła w strone znanego jej domu. Zmarszczyła brwi zauważając czarny samochód na podjeździe i w duchu myślała że to jednak ktoś zaufany dla nich. Wiele jest osób które chcą skrzywdzić WPD, całą tą grupę. Wiedziała że Chloe należy do nich i mimo wszystko chciała ją uratować przed złymi. Była dla niej jak siostra. Kiedyś obie by wybuchły śmiechem jakby to usłyszały, a teraz? Teraz to nie jest takie zabawne. I pomyśląc że wszystko zaczęło się na placu zabaw, w centrum Oxford. Nie zastanawiając się dłużej dziewczyna szybko wpadła do domu trącając ramieniem jakąś osobę. Niekontrolowanie przekręciła głowę w stronę postaci i zastygła w miejscu. Dobrze wiedziała kto to.
-Czego chcesz Rich?
-Przelecieć Amandę- dziewczyna otworzyła szerzej oczy- żartowałem.
-Jakoś nie wychodzą ci te żarty Bieber- rzuciła oschle w jego stronę na co chłopak roześmiał się.
-A tak na poważnie to uratowałem ją, powinnaś być mi wdzięczna bo Gerry raczej mierzył do niej z pistoletu.
-Dlaczego wróciliście?- zapytała cicho z ciekawości. Chłopak przewrócił oczami.
-Jak sama wiesz Logan niezbyt przepada za całą waszą paczką sądząc po tym że on ma ponad 20 ludzi a wy macie mniej niż 10 i zawsze wygrywacie. Nawet sam się dziwie ale to już nieważne. Spencer, jeden z nich pracuje dla nas ale naraził się i tak jakby jest nowy u nich. Od razu mu zaufali. On napisał mi sms'em że Amanda ma zostać zabita w Hel na obrzeżach Oxford na trzecim piętrze obok sypialni jakiegoś gościa. Od razu z bratem przyjechaliśmy do tego klubu i ze względu na to że ona mojego brata już widziała to ja musiałem się z tym uporać. Uratowałem ją, zaprowadziłem do domu i teraz śpi spokojnie w swoim pokoju, nie musisz się martwić Stella. Ona jest bezpieczna. My jesteśmy w mieście. Na razie jej w to nie mieszaj, powiedz chłopakom ale jej wytłumaczy to ktoś inny. Ktoś kto jak sądzę jest bliższy jej sercu. - mrugnął do blondynki wychodząc bez żadnego słowa pożegnania. Dziewczyna od razu pognała do Amy. Zauważając ją na łóżku odetchnęła z ulgą i położyła się obok niej.
-Już niedługo się to skończy- szepnęła i zamknęła oczy zasypiając obok niej.
środa, 29 kwietnia 2015
Chapter five
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz